Wat is er nou zo leuk aan hardlopen, vraag ik mij af, terwijl ik een rondje door de polder loop. Ik ben buiten adem, mijn benen doen zeer en mijn lijf voelt als een natte krant. Als ik thuis kom, weet ik het weer. Dat gevoel. Dat verslavende, euforische gevoel!

Ik ben zo’n typische hardloopster van deze tijd. Vrouw, veertiger, werkende moeder, hoogopgeleid. Ik heb (zogenaamd) geen tijd om op een vast tijdstip naar de sportschool te gaan, maar ik kan wel voldoende momenten in mijn week inplannen om de hardloopschoenen aan te trekken. De valkuil is wel dat als het lopen niet uitkomt, je gemakkelijk een keer overslaat. In mijn geval duurde die ‘keer’ een week of 8.

Blog mee

Ambitieus of knettergek?

Na een luie winter zag ik begin maart een oproepje van All4Running op Facebook voorbijkomen voor een trainingsgroep als voorbereiding op de City Run in Alkmaar. Ik was toch al van plan om mij voor de 5 kilometer in te schrijven, dus mijn interesse was gewekt. Je kon kiezen uit de beginnersgroep voor de 5 km en de groep lichtgevorderden voor de 10 km. Ambitieus als ik was, besloot ik voor de 10 km te gaan. Dat betekende wel dat ik in 9 weken uit vrijwel het niets een 10 km moest gaan rennen.

Voor de zekerheid belde ik met All4Running om te vragen wat ‘lichtgevorderd’ inhield. ‘Maak je maar geen zorgen’, zei de dame aan de andere kant van de lijn, ‘er zit altijd iemand tussen die jouw tempo loopt’. Toen gingen gelijk alle alarmbellen rinkelen en dat bleek op de eerste training niet onterecht. Het niveau van de groep was hoog, veel hoger dan het niveau dat ik ooit zal behalen. Maar inderdaad, er liep ook iemand mee die ik wél kon bijhouden.

Het moet leuk blijven

‘Vergeet niet: je loopt voor jezelf’, zei mijn trainer keer op keer. Hij had er alle vertrouwen in dat ik aan het einde van de cursus een 10 km kon lopen. Ik besloot mijn doel bij te stellen: van 0 naar 10 km in 9 weken leek mij wat te ambitieus. Ik ging de cursus volgen, maar zou aan het einde van de rit beslissen of ik de 5 of de 10 km zou lopen. Het moest natuurlijk wel leuk blijven.

Leuk was het! Ik ging elke woensdagavond trouw en met veel plezier naar de training toe en ik trainde ik nog twee keer in de week volgens een speciaal voor de run opgesteld schema. Ik merkte dat ik met de week sneller, verder en lekkerder ging lopen. Ik kreeg ook steeds meer plezier in het hardlopen en ik ging er zelfs spontaan gezonder van leven. Doordat ik drie keer in de week trainde, kwam ik in een soort flow terecht.

Trots op mijzelf

Inmiddels is de City Run achter de rug. Ik kan niet zeggen dat ik heel fijn heb gelopen: de eerste kilometers gingen waarschijnlijk te snel, de volgende 5 km was het harken en pas de laatste 2 km liep ik lekker, waarschijnlijk door de vele aanmoedigingen vanuit het publiek. Ik liep harder dan ik ooit op een 10 km heb gelopen, maar ik kwam als laatste van mijn loopgroep binnen. Toch ben ik trots op mijzelf. Ik had misschien wat langer willen trainen voor een betere conditie, maar: I did it!

En nu…. blijven trainen!

Nu is het zaak om de trainingsflow vast te houden. Om drie keer in de week de hardloopschoenen aan te trekken en een rondje te gaan rennen. Ik heb mij in ieder geval ingeschreven voor de Damloop by night (8 km), zodat ik weer een doel heb om naartoe te leven. Want hoe verslavend hardlopen ook is en hoe euforisch het gevoel na afloop ook voelt, het gevaar om na een training met zere benen en pijn in de longen wat langer rust te houden dan nodig, ligt op de loer. Omdat het regent, het werk roept, het te warm is of gewoon: omdat ik geen zin heb.

Maar… het goede begin is er. Zondag liep ik een rondje in de duinen. Toen ik weer bij het parkeerterrein aankwam, had ik geen zin om in de auto te stappen. Liever was ik naar huis gerend, als een soort Forrest Gump over lands heeren polderwegen. Een uitdaging voor de volgende training. Heerlijk!


69 views | Geschreven door