Doodsbang ben ik. Zo bang dat mijn hoofd niet meer goed werkt en mijn emotionele staat van zijn lijkt op een rit in een achtbaan in een rijke oliestaat. Nu ben ik nog nooit in een achtbaan in een rijke oliestaat geweest, maar ik ga ervan uit dat de venten die daar eilanden bouwen en almaar hogere torens, ook op achtbaangebied iets te compenseren hebben. Ik voel me als een Bond martini: shaken, not stirred. En dat alles omdat ik eigenlijk best goed nieuws heb gekregen. Ik snap er zelf ook maar weinig van.

Waar heppie het over?

Voor wie mijn eerdere artikelen niet heeft gelezen: ik heb besloten dat ik – op de valreep – toch nog ga proberen een kind te maken. En omdat ik een valreper ben, brengt dat het een en ander aan onderzoeken met zich mee. De een wat minder prettig dan de ander, maar allemaal met als doel te constateren of het innerlijke sanitair nog op orde is. Afgelopen donderdag zat ik dan ook samen met de vent des huizes op een ongemakkelijke stoel bij de gynaecoloog om te horen hoe het er voor staat.

Boekenwurm 1

En…en?

goodnewseveryoneGood news everyone (maar vooral voor mezelf): alles lijkt op het eerste gezicht pico bello in orde. De arts was zelfs zo vriendelijk om mij de baarmoederfoto’s en andere mysterieuze plaatjes te laten zien, die dat aantonen. Intelligent knikte ik naar haar, met het gezicht van iemand die precies snapte wat mijn ogen zagen.

‘Er is dus geen reden voor onvruchtbaarheid’, liet ze vrolijk weten. ‘Maar, de kans dat je op natuurlijk wijze zwanger raakt is 17%.’ Ze praatte nog even door en mijn hersens werkten harder dan ooit: ‘Huh? 17%? Komt dat door mijn leeftijd en doordat ik tot nu toe géén kind heb?’ De vriendelijke gynaecoloog bevestigde dat.

Het is goed om op dit moment te benadrukken dat ik eventueel en misschien mijn zwangerraakactiviteiten lichtelijk heb aangedikt, toen ik op een afspraak bij de fertiliteitskliniek aandrong. Jawel, toen ik net getrouwd was, hebben we het ongeveer 4 maanden geprobeerd, waarna ik ernstig ongeduldig werd en de handdoek in de ring gooide, waarop Jan weer een ernstige hernia kreeg en daarmee de handdoek nog comfortabeler op de grond van de ring kwam te liggen.

Over de 17% maak ik me dan ook niet al te druk. Hoeveel het slagingspercentage dan wel is, weet ik niet. Maar ach, die statistieken kunnen mijn aandacht sowieso niet echt vasthouden.

En nu?

‘De eerste stap die we gaan zetten, is IUI’, meldde de gezellige arts: kunstmatige inseminatie met hulp van hormonen. Hormonen die je geacht wordt zelf in je buik te spuiten. Stelletje gekken! In mijn hoofd was ik nog vooral blij aan het zijn dat alles er in principe goed uitzag. Het hele IUI-verhaal ging dan ook eindeloos langs me heen (al drongen de buikinjecties nog wel gewoon door). Op de een of andere manier had ik altijd al het rare – en nergens op gebaseerde – idee gehad dat ik geen werkende machine had. Was ook niet relevant overigens, want mijn kinderwens was kort. Maar dat alles valt dus mee. Ik doe het nog.

Dus over een week of 3 word ik geacht ’s ochtends vroeg op te komen dagen in het ziekenhuis, om aldaar te leren hoe ik mezelf injecteer met hormonen. Die zorgen ervoor dat ik een onwijs gaaf eitje ga produceren en op het hoogtepunt van mijn vruchtbaarheid doen de artsen hun magie en zou het zomaar kunnen dat dat leidt tot een zwangerschap. Of niet…waarop we deze dans nog maximaal 3 keer herhalen. En als dan nog geen Bingo, dan gaan we het hebben over IVF.

Is dat nou goed nieuws?

Een goede vriend belde me toen ik weer thuis was van het ziekenhuis: ‘Hoe is het gegaan?’ Uitgebreid vertelde ik hem hoe en wat ik allemaal te horen had gekregen: ‘Dat vind je vast vervelend, dat het niet gewoon “natuurlijk” gaat.’

Gek!

Waarom zou ik dat vervelend vinden? Oké, het inspuiten van hormonen is geen feest. Maar in mijn beleving is zwangerschap ook niet per se een en al feest. En ovulatie checken en dan op commando sexy doen: ook geen feest. Ik ben niet onblij dat met de hulp van deze artsen de kans op een zwangerschap wordt geoptimaliseerd, waarom zou ik. En wat is toch die gekke fascinatie met all things natural. De meeste medicijnen zijn niet natural. Veel van wat je überhaupt in je mond stopt, is niet natural. En de stoel waar je op zit, groeit ook niet in stoelvorm aan een boom of in een struik, terwijl tarantula’s wel heel natural zijn.

Wat mij betreft is het dus prima nieuws dat mensen die ervoor gestudeerd hebben, zich aan willen bemoeien tegen mijn vruchtbaarheid.

De voordelen van *natural* worden erg overdreven.

De voordelen van *natural* worden erg overdreven.

 

Maar waarom dan bang?

Vrolijk belde ik, na het gesprek met die goede vriend (die me wel lichtjes had geïrriteerd), mijn moeder op, die zo blij was dat ze me van de weeromstuit overlaadde met horrorverhalen over vriendinnen die op mysterieuze wijze maar geen kind konden krijgen. Maar daar zijn moeders ook voor: ongemakkelijke horror-verhalen. Dus dat is niet wat me beangstigt.

Sterker nog, in eerste instantie snapte ik helemaal niet waarom ik opeens in huilen uitbarste. Niet één keer, maar tot nu toe al een keer of 8 (and counting). En waarom ik me opeens voelde als een minuscuul gevallen vogeltje: kleiner dan iedereen en kwetsbaar als de pest.

Maar inmiddels heb ik nagedacht over waar emotie en zenuwen vandaan komen. En het zijn nogal wat dingen hoor. Komen ze:

  1. Ik vind militante moeders stom

    Op Facebook raakte ik in een discussie met iemand die vond dat ik niet mocht zeggen ‘Ik wil een kind’ (conversatie zien, ter lering ende vermaeck? Klik dan hier). Want kinderen willen is egoïstisch ofzo. Geen idee. Het heeft me in elk geval eraan herinnerd dat ik wel moeder wil worden van mijn kind, maar ook dat ik andere moeders niet per definitie leuk vind. En dat er veel van dat soort irritantjes rondlopen. Het vooruitzicht dat iemand ook maar denkt dat ik onderdeel ben van die veroordelende groep vrouwen (nee nee, niet allemaal…alleen die veroordelende), is afgrijselijk. De vrouwen die voor je bepalen welke woorden je mag gebruiken, hoe je zwanger moet worden, het moet zijn, moet bevallen, moet opvoeden. Brrrrr. Wie is overleden en heeft jou baas gemaakt van het (potentiële) moederschap?

  2. Ik wil een kind. Denk ik.

    Ik wil een kind ja (of welk woord mag ik gebruiken militante moeder?), maar dat weet ik natuurlijk ook niet zeker. Want ik weet helemaal niet precies waarover ik een beslissing neem. Dus even los van of dat lukt of niet, de beslissing om het te gaan proberen blijft nog steeds niet zo superstellig als sommige mensen hem lijken te nemen. En nu we dat proces concreet ingaan, heb ik opeens een beetje paniek.

  3. Hormonen zijn hel

    Oké, je moet er wat voor over hebben. En er zijn ergere dingen. Maar ik heb geen idee van wat die hor(ror)monen met me gaan doen. Volgens mijn moeder word ik bijvoorbeeld een vochtvasthoudend monster, dat niet kan stoppen met eten en uit irritatie puppy’s offert aan de geitengod. Dat lijkt me – op z’n minst gesteld – onaangenaam.

  4. Teleurstelling is killing

    Oké, dus ik wil (denk ik nu, over 5 minuten niet meer en weer 5 minuten later weer wel) een kind. Maar de kans dat dat meteen goed gaat is niet supergroot. Dat betekent dat ik een aantal keer of misschien wel voor altijd, vreselijk teleurgesteld zal zijn. Dat overleef ik uiteraard wel. Maar kloterig is het natuurlijk ook. Elke keer dat het geen Bingo is, is er weer een beetje verdriet. En mocht er nooit Bingo zijn (ik win trouwens nooit bij Bingo), dan is dat extra klote. Dat hoort er natuurlijk bij. Dat weet ik ook wel. Maar hoe meer stappen we maken, hoe meer ik me dat realiseer.

  5. En ik stel niet alleen mezelf teleur

    Mijn moeder is hyper-enthousiast over het hele gebeuren. Mijn zusje is super geïnteresseerd en mijn schoonouders, willen er alles over weten. Iedereen is maar enthousiast. Nu zeg ik niet dat ik dat niet ben. Maar hun enthousiasme (en ook dat van een aantal meelezers hier) maakt me zenuwachtig. Waarom doet iedereen zo enthousiast? Waarom probeert iedereen me het idee te geven dat het hebben van een kind alleen maar leuk is? Oké, dat zijn vragen, geboren uit paniek. Maar waar het vooral om gaat is, dat als het niet lukt, ik niet alleen zelf teleurgesteld ben, maar mensen die dicht bij me staan ook. Ik stel hen dan teleur. Ofzo. Is dat redelijk? Heeft iemand al stiekem hormonen in mijn koffie gedaan?

Ik word er nerveus van

In het kortom, ik voel me een beetje machteloos. Ik kan maar relatief weinig doen om het eindresultaat te beïnvloeden en ik kan (nog steeds) niet overzien over wat ik nou precies beslis en wat de consequenties zijn van mijn beslissing. En jawel, nu ga je mij vast vertellen dat “moederschap het mooiste is wat er is”. Maar dat soort teksten houd ik graag waar ik vind dat ze thuishoren: op een tegeltje bij mijn oma in het toilet.

Ik geloof niet dat iedereen dit proces (geholpen of helemaal zelfstandig) met alleen maar fantastische en zekere toekomstig-kind-gevoelens instapt. Ik geloof ook niet dat iedereen alles aan het hebben van een kind alleen maar leuk vindt. En ik geloof niet dat moederschap magischer is dan allerlei andere dingen die ik ook magisch vind.

En dat alles maakt me zenuwachtig en licht emotioneel. Gelukkig is er chips. En gelukkig kan ik – ondanks mijn gebrek aan magische magiër ideeën over kinderen – heel veel leuks in de toekomst zien als er een kleine Xavjan hier in huis rondloopt. Dus ga ik met paniek en zenuwen, soms wat tranen en een gezonde bak chips, de volgende stap nemen. Tot die tijd zijn minder magische en meer feitelijke ervaringen en meningen welkom. Behalve van militante mama’s, die negeer ik vooralsnog.


2.596 views | Geschreven door eindredactie