Advies vragen aan dokter Google is een risicovol avontuur. Of ik nu koppijn heb of uit mijn oor bloed, volgens dokter Google heb ik altijd een zorgwekkende combinatie van een agressieve en unieke vorm van kanker en HIV. Dat mijn huisarts het daar zelden mee eens is, doet niet af aan de lichte aanvallen van paniek na een avondje symptomen googelen. Die kennis hield me echter niet tegen om in mijn Chrome-adresbalk de term HSG in te tikken en te zien wat het zou opleveren.

HS…wattes? Au!

HSG staat voor hysterosalphingografie (wie kent ‘m niet) en is een baarmoederonderzoek waarbij contrastvloeistof door eileiders en baarmoeder wordt gespoten en wordt gekeken of die dingen allemaal lekker doorstromen (wat handig is) en ook wat de vorm ervan is.

Blog mee

Wie even googelt naar ervaringen met deze niet al te prettige fotoshoot, komt algauw uit bij fora vol mensen die bijna flauwvielen van de pijn, dagenlang nog last hadden en nooit meer zoiets vreselijks willen meemaken. Nog verontrustender zijn de teksten op sites van ziekenhuizen en fertiliteitsklinieken. Zonder uitzondering wordt benadrukt dat het onderzoek erg pijnlijk kan zijn. En als artsen zeggen dat iets pijn doet, dan bedoelen ze dat je sterft van de pijn. Want als artsen zeggen dat iets helemaal geen pijn doet, dan doet het meestal voldoende pijn om ze te willen stompen op hun neus.

Shaking Stevens

Met trillende handjes zat ik dan ook naast de huisvent (ook wel bekend onder de korte, maar indrukwekkende naam Jan) in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Samen, niet alleen omdat dat lief is, maar ook omdat de folder had benadrukt dat je na het onderzoek niet alleen naar huis kon. Trillende zweethandjes en zo grappig als een standup comedian. Dat is namelijk mijn makke: hoe meer stress, hoe geiniger ik word. De huisvent vermaakte zich dan ook prima. Ik wat minder.

‘Mevrouw Ringeling?’ Nog geen 3 minuten binnen en ik was aan de beurt. Die artsen van tegenwoordig zijn vreselijk op tijd, dat is even wennen. Met mijn klamme hand schudde ik die van haar. ‘Het wordt prachtig weer dit weekend!’ deelde ze mee terwijl we naar de onderzoekskamer liepen. Met een hoofd vol eileiders, baarmoeders en contrastvloeistof, duurde het even voordat ik snapte wat ze zei. Ik lachte wat ongemakkelijk terwijl ze me de weg wees naar de plek waar ik me kon omkleden.

Slimme outfit

‘U kunt hier uw onderkleding uitdoen,’ liet de assistente weten en liep direct weg naar de volgende kamer. Ik heb een zeldzaam trauma waar niet veel mensen van weten: ik ben altijd bang dat ik het een en ander verkeerd heb verstaan, mij ontkleed en dat ik in de volgende kamer voor een zaal vol artsen sta, waarvan één uitroept: ‘Je hoefde je nog niet uit te kleden’. Dit is natuurlijk nog nooit gebeurd, maar ik weet zeker dat het eens zo ver zal zijn. Om die reden heb ik altijd slimme outfits aan als ik onderzocht moet worden of iets dergelijks. De truc is om een jurk aan te trekken die alles nog verhult ook als je je vanaf je middel hebt ontkleed. Blijkt in die volgende kamer dat ontkleden niet nodig was, dan ziet nog helemaal niemand iets….há!

De truc is trouwens sowieso om je gewoon onwijs aan te kleden als je naar iets moet wat je niks aan vindt. Gewoon omdat het kan. Maar dat terzijde.

ziekenhuisoutfit

Kom maar op met je onderzoek!

Het onderzoek

Na alle horrorverhalen lag ik al hyperventilerend en angstzwetend met een gezicht alsof niks in de wereld me ook maar iets deed, te wachten op de horror-pijn. De horror-pijn die nooit kwam. Een beetje druk, een beetje ongemak, maar vooral op het scherm een goed zicht op de baarmoeder die volgens mijn gynaecoloog dus zo briljant is.

‘Dat ziet er gunstig uit!’ Ook het tweede compliment gleed soepel uit haar mond. En weer was ik lichtjes gevleid. ‘En we zijn al klaar! Viel dat mee?’ Met een verbaasd gezicht kwam ik overeind: ‘Ja, dat viel vreselijk mee!’ De arts vertelde me dat dit niet altijd het geval was, maar dat ze blij was dat ik nergens last van had. Snel kleedde ik me in de andere kamer weer aan, zodat ik een half uur kon wachten tussen de contrastvloeistof en de na-foto die nog gemaakt moest worden. Onder het genot van een saucijzenbroodje (wat eigenlijk echt belachelijk smerig is, maar ziekenhuizen zien dat anders), wachtte ik tot ik weer aan de beurt was. En ja, er waren wat krampen, maar mijn teen stoten doet duidelijk meer pijn.

Feestjes zonder pijn

Het duurt nog even voordat ik de uitslag krijg. En voor die tijd moet ik nog één keer bloedprikken. Ook dan trek ik weer een niet-voor-het-ziekenhuis-gemaakte outfit aan. Want ziekenhuizen zijn stom, zelfs als je er leuke dingen gaat doen. En het enige wat helpt is je kleden alsof je naar een feestje gaat. Maar tegen iedereen die de HSG nog moet doen wil ik in elk geval dit zeggen: laat je niet gek maken door dokter Google. Het kan in elk geval keihard meevallen!


1.857 views | Geschreven door