Het is een jaar, drie maanden en dertien dagen sinds ik een goede nacht slaap heb gehad. Zo open ik de brief aan mezelf, als geheugensteuntje aan waarom we geen derde kind zullen krijgen.

“Lieve Marieke,

Het is een jaar, drie maanden en dertien dagen sinds ik voor het laatst een goede nacht slaap heb gehad. De nachten dat dreumes Aron maar één keer wakker wordt voor de fles, zijn een uitzonderlijke verademing. Voor zijn leeftijd heeft hij die fles al lang niet meer nodig, maar ik geef hem toch. Want dan gaat hij tenminste weer slapen. Meestal.

Boekenwurm 1

Rudolph, mijn held!

Met enige regelmaat zit ik ’s nachts een uur met hem 24Kitchen te kijken omdat hij last heeft van eczeem/tandjes/verkoudheid/griep/een sprongetje. De kookzender is het enige dat hem dan tot rust kan brengen. (Bedankt Rudolph, je bent mijn held!)

En als Aron niet aan het nachtbraken is, doet zijn zus van 4 dat wel. Dan mag mama eruit om alle heksen, spoken en boze wolven waar ze van was geschrokken, weg te jagen. Daar lig ik weer op mijn buik de monsters onder haar bed vandaan te vegen, want ik heb gehoord dat je beter in de fantasie mee kunt gaan, dan de angst weg te wuiven. Nog een slokje water voor de schrik en hopen dat de sirene niet over vijf minuten weer afgaat.

Gelukkig is er koffie

Na zo’n gebroken nacht mogen we weer aan het werk. De eerste maanden krijg je van collega’s nog wel begrip voor je opstartproblemen, maar na een jaar zien ze je aankomen. Niet zeuren dus en dankbaar zijn dat er koffie is.

Het lijkt van een afstandje misschien leuk, Marieke, een baby’tje erbij. Als ze nog heel klein zijn, zijn ze allemaal zo mooi en schattig! Maar vergeet niet, over een paar maanden worden ze lelijker, en dan is het volume waarmee ze huilen ook een stuk minder schattig. Evenals de poepluiers die ze maken. En dan komt de peuterpubertijd. Oh die verschrikkelijke peuterpubertijd.

Zen-mama

Drie kinderen is gewoon te veel voor mij. Twee heel soms ook, als ik een niveau van moeheid heb bereikt waarvan ik niet wist dat het bestond. Wie op zo’n dag tegen me zegt, ‘ja moe, moeër, moeder he’, kan klappen krijgen. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. Soms is het gewoon een kwestie van meebuigen en overleven.

Ze zeggen dat het hebben van drie kinderen nog zwaarder is. Dat het pas beter wordt bij vier, omdat het oudste grut dan kan helpen de jongste verzorgen. Ik geloof ze op hun woord. Hoef het niet te ondervinden.

Dus, Marieke van de toekomst, wees blij. Je hebt twee mooie kindjes, goed gelukt en van elk soort één. Ik ben dol op ze, knuffel ze elke gelegenheid die ik heb. Probeer een zen-mama voor ze te zijn en te leven in het nu. Maar dat is niet altijd makkelijk.

Bovendien wil ik ook weer eens meer zijn dan een mama. Verre reizen maken, stappen, investeren in vrienden, familie, een carrière. Daarom: twee is genoeg.

Onomkeerbaar

We – mijn lieve man en ik – zijn voornemens binnenkort voor de definitieve vorm van anticonceptie te kiezen: sterilisatie. Het is natuurlijk vooral zijn keuze, maar gelukkig heb ik er ook wat over te zeggen. Nadat ik bijna twintig jaar met de pil hormonen in mijn lijf heb gepompt, mag hij nu zijn steentje bijdragen. Dat zegt hij zelf, en ik ben het met hem eens.

Hij is zeker over de keuze, maar ik heb nog wel even getwijfeld. Het is een redelijk onomkeerbare stap. Ik ben pas 33, heb dus nog minstens tien gezonde vruchtbare jaren voor de boeg. In die tijd kan er veel gebeuren, kun je van gedachten veranderen en kun je ook veel vergeten.

Na de zoveelste Rudolph’s Bakery-marathon weet ik het zeker: het is goed zo. Genoeg is genoeg.

Was getekend,
Marieke”

Hebben jullie de knoop al doorgehakt en een knoopje laten leggen? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.


2.125 views | Geschreven door