Ein-de-lijk, of helaas, mag je weer aan het werk na de bevalling en kraamtijd. Waar je een romantisch beeld van werk en gezin hebt, blijkt de realiteit een Rubiks kubus voor gevorderden.

In den beginne…

Eenmaal vers bevallen, denk je überhaupt niet aan je werk. Je bed is de werkvloer voor komende dagen, weken of maanden. De eerste dagen lig je, enigszins overreden, in de kreukels een poging tot voeden te doen. Of dat met de borst of fles is, maakt geen verschil. Want hoe hou je eigenlijk zo’n baby voedingsproof vast? Menig keer ondervond ik verborgen akrobatiekgenen in mijn lijf. Op een bepaald moment moet je wel een beetje overwegen wat er nou ooit, ever, eens, daar op die echte werkvloer moet gebeuren. Hoeveel dagen ga je werken, hoe ga je dat in hemelsnaam combineren met kolven (of niet, dat is een persoonlijke voorkeur). Hoe camoufleer je die wallen, die permanent tot op je enkels hangen. En, most important, wat doen we met het kind?

Boekenwurm 1

De diverse mogelijkheden

En dan is het zover: dé beslissing wordt genomen. Gewapend met een pot thee, iPad, partner en natuurlijk de baby, nestel je jezelf op de bank. Op naar project ‘Kinderopvang’ met inderdaad een hoofdletter K, want het gaat wel om jullie kindje. Al snel stuit je op diverse websites van crèches in de buurt. Duidelijk en helder staat daar het pedagogisch plan omschreven, waarin ik weet niet wat allemaal genoemd wordt. De baby zou toch alleen maar liefdevol geknuffeld worden net als thuis? Blijkt er ook nog een diversiteit in biologisch, onlogisch, pedagogisch voedsel te zijn. Waar de ene crèche een nog actiever plan heeft dan de ander, steekt die van op de hoek er met kop en schouders op een ander vlak weer boven uit. Wat is dit ingewikkeld! Hoe weet je nou wat straks het beste is voor je kind? En dan blijken er ook nog andere opvangvormen te zijn! Namelijk gastouderopvang aan huis of juist bij het gastoudergezin. En natuurlijk is er ook nog de optie opa en oma. Ergens piept de gedachte ‘niet meer werken’ in je oververhitte hersenpan op. Maar je voelt ook wel dat je een werkende moeder wilt zijn.

De voor- en nadelen…

Tijd om de voor- en nadelen op een rijtje te zetten. Aangezien jij en je partner niet in een gepeperde politieke discussie willen belanden.

De voordelen van een crèche zijn de grotere groepen met kindjes van óf dezelfde óf verschillende leeftijden door elkaar. Er wordt een vast dagritme aangehouden en er zijn diverse dagactiviteiten. Daarnaast stimuleert het contact met andere kindjes de sociaal-emotionele ontwikkeling. Je hoopt dat ze na één jaar van vreemd snot, tot in de lengte der jaren resistent zijn tegen alles én getransformeerd zijn tot ware kunstenaars, dankzij de creatieve activiteiten op de groep. Dit alles kan ook een nadeel zijn. Teveel drukte, vieze beesten, onrust en natuurlijk het feit dat bij 0,001 graad koorts je kind direct naar huis moet. Thuis aai je toch ook een keer over het bolletje of geef je een zetpil???

Een gastouder is daar veel flexibeler in, aangezien je met elkaar de regels bepaalt. Uiteraard conform de afspraken met het gastouderbureau. De opvang vindt plaats bij haar thuis of in jullie eigen huis. Niks geen grote, drukke groepen of een retestrak voedingsritme. En ben je een keer tien minuten later, dan is dat meestal geen probleem.

Voordeel van opa en oma is dat je je kind in een vertrouwde familie-omgeving de dag door laat komen. En dat hopelijk je moeder die irritante wasmand wegwerkt en je vader de tuin ook een beetje opknapt. Had ik het al gehad over dat scheve plankje aan de muur???

Mijn eigen ervaringen…

De oudste dochter ging met zes maanden naar dé crèche, op de gracht in de hoofdstad. Een prachtig, pedagogisch, historisch plekje wat makkelijk te fietsen was vanaf mijn werk. Totdat wij, net zoals de halve binnenstad, verhuisden naar de Vinex. De trip van mijn werk naar de crèche was hetzelfde gebleven, daarna volgde alleen een extra fietstocht naar het station plus een tramrit naar huis. Verre van ideaal aangezien ik nu mét peuter van twee kruip-door-sluip-door over het stationsplein liep. Ondertussen diverse toeristen van verschillende nationaliteiten een lesje ‘plat Amsterdams’ gevend. Al snel ging zij naar een crèche om de hoek van het nieuwe huis.

Drie jaar later kwam er een zusje bij en moesten er dus twee dames naar diezelfde crèche. Stond de vader niet in de file dan sjeeste ik wel van links naar rechts. En zodra oudste dochter naar school ging, brak er een nog grotere logistieke uitdaging aan. Regelmatig vroeg ik mij af waarom wij in hemelsnaam honderd kilometer van onze familie zijn gaan wonen. Dit was toch idioterie?

En toen kwam daar nummer drie: de zoon. Een strakke planning lag al op de keukentafel, ware het niet dat ik er in die periode alleen voor kwam te staan. Mijn ex is een lieve, betrokken vader die op zijn dagen netjes de zorg op zich neemt, maar die extra dimensie was voor mij een ware uitdaging. Ik was alleen maar meer aan het sjezen en racen. De druk nam met tig procent toe.

Afgelopen december besloot ik ze alledrie op mijn werkdagen naar een gastouder te doen. Nu blijft het net zoals voor alle andere werkende ouders een drukte, maar ik kan met zowel mijn ex als de gastouder overleggen. Wat te doen bij een kind met lichte verhoging, of wat als je werk iets uitloopt?  In deze vorm van opvang is er meer ruimte en dus een tikje minder stress.

De ideale opvang?

Ik ben ondanks alle drukte en hectiek enorm blij dat ik een werkende moeder mag zijn en dat mijn kinderen een heerlijke plek bij een liefhebbende vader of gastouder hebben. En wat is de ideale vorm van opvang? Ik denk dat dat nog steeds een kwestie van persoonlijke voorkeur is. Om jullie nou een echtscheiding plus gastouderopvang te adviseren gaat een beetje ver. Die combinatie geeft in eerste instantie nogal wat turbulentie.

Dus vertel: hoe pak jij de opvang van je kind(eren) aan? Wat is voor jou de perfecte manier?


2.161 views | Geschreven door eindredactie