In november 2014 liep ik mijn eerste marathon. In mijn blog lees je hoe mijn mentale voorbereiding verliep. Loop (lees) jij met me mee?

De Marathon; Mijl 1
“I know that I’ll be contented
With yesterday’s memory
Knowing you think of me
Once in a while”

Blog mee

By Eddie Vedder.

Het ontstaan!

Naast fysieke training vraagt een marathon ook een stuk mentale voorbereiding. De fysieke training bestond uit kilometers maken, intervallen, duurlopen, krachttraining en zelfs voeding. Al snel werd mij duidelijk dat de mentale strijd vooral draait om accepteren en loslaten. Gaandeweg ben ik als onderdeel van mijn mentale voorbereiding gaan opschrijven wat ik tijdens die 42,2km wil loslaten en wat te accepteren om uiteindelijk die HAPPY THOUGHTS te omarmen. Eerste stap, kilometers omzetten naar mijlen, dan lijkt het al minder ver! Hoe heb ik mijzelf uiteindelijk mentaal zover gekregen voor de 26 mijl?

Tja, hoe kom je er bij? De meeste mensen kunnen zich er geen voorstelling van maken. Een keer 5km of 10km, ja dat is heel normaal, 15 km gaat wellicht dan ook nog wel, maar een Marathon? Hoeveel km is dat eigenlijk? Wat doe je ervoor? Maar vooral, wat laat je ervoor? Zomaar een aantal vragen en opmerkingen die ik het afgelopen jaar regelmatig heb gehoord, leuk, want ze zetten mij aan het denken! Maar suf genoeg, kan ik niet eens meer écht herinneren hoe ik erbij gekomen ben. Het stond op mijn bucket list, er staan wel meer sportieve uitdagingen op. Nu zie je misschien een super sportief typje voor je, maar nee hoor, ik neem je even mee terug naar hoe het begon.

1999-2000 (Het begin van mijn hardloopcarrière) 

Hardlopen doe ik al heel wat jaren. Ik ben uit noodzaak begonnen op mijn 18de, nadat ik een “dikke” 12 kilo zwaarder uit de USA terugkeerde. Hardlopen, of toen meer joggen, zit wel in de familie dus ik ging 2x per week met mijn moeder een rondje joggen. En dat ging niet van harte, dat durf ik inmiddels wel op te biechten. Ik woonde dat jaar nog even thuis en begon net mijn studententijd in Nijmegen. Elke keer als mijn moeder opstond om te beginnen aan haar rondje vroeg ze: “Ga je mee Eef?” Mijn respons: “Néé!” Oh oh, wat deed ik dan nukkig en lelijk tegen haar, tegen het hardlopen, tegen mijn kleding, de schoenen, de weg, eigenlijk tegen alles en iedereen die de eerste 20min van die dag op mijn pad kwamen. Maar toch, ging ik mee. Ik wilde die 12 kilo kwijt en was daartoe gemotiveerd. Daarnaast, gek genoeg, kwam ik altijd blij terug.

Progressie!

Elke week ging het beter. Die kilometers, waarna ik “bij de hertjes” even mocht wandelen, het werden er gaande weg steeds meer. Tegen de winter liepen we samen die 5km zonder wandelen, in de lente zaten we zeer regelmatig op de 7,5km en op hete zomerdagen werden het zelfs zo nu en dan 10! Jarenlang liep ik zo nu en dan… Toch bizar hoe dat gaat, als iets moeilijk of zwaar is vervloek je het. Maar zodra het goed gaat of zelfs makkelijk wordt wil je het voor jezelf weer moeilijker maken… Jezelf uitdagen, tja, zo kom je er dus bij, bij die Marathon.

Concessies voor de marathon

Bij het idee van een marathon, realiseerde ik me wel dat daar indirect nog wat uitdagingen mee gepaard gingen. De uitdaging van het “dingen laten”, die zo leuk, lekker en ongezond kunnen zijn, zoals de vette hap, wijn, veel wijn, heel veel wijn drinken en roken! Vogue Menthol de laatste jaren, wederom zoiets wat ik zo nu en dan doe, (of deed..). Op die warme zomerse terrasavonden haalde ik je er graag bij. Ja Vogue, jij hoort toch wel bij die “indirecte andere uitdagingen”. Maar, “ik ben erbij gekomen”, ik heb de keus gemaakt. Ik ga een Marathon lopen en jij bent de eerste van wie ik afscheid neem, dit keer voorgoed; “I know that I’ll be contented, With yesterday’s memory, Knowing I’ll think of you, Once in a while.”


97 views | Geschreven door