‘Dat is een mooie baarmoeder’ ondanks de licht gênante positie waarin ik me bevond (denk half ontkleed en benen in de lucht), voelde ik me gek genoeg toch gevleid door het compliment van de gynaecoloog. Hoe vaak hoor je dat nou in een mensenleven? Zelden!

En zo begon een paar weken geleden mijn reis op weg naar een eventuele zwangerschap. Eventueel omdat ik inmiddels 39 en nogal wat maanden ben en mijn late kinderwens de succeskans, volgens elke bron die ik maar raadpleeg, ernstig verkleint. En toch ga ik op reis.

Boekenwurm 1

Hoe het begon

Een week of twee vóór het unieke compliment lag ik onrustig te dromen. Het onderwerp van mijn droom: een oldtimer. Met de klassieke auto reed ik in dromenland door een bizar en surreëel droomlandschap. Het ene moment door een oud en verlaten pretpark, het volgende moment vlak langs een groot meer. Met de droomlogica die alles mogelijk maakt in dromen, stond ik opeens aan de kant van het meer, terwijl de oldtimer wegzakte in het water. Een ongemakkelijk droomgevoel overviel me en onrustig werd ik wakker: ‘Ik wil een kind!’ was mijn allereerste gedacht.

Zie jij een verband? Oldtimer, meer, zinkende auto. Ik niet echt, al kun je er natuurlijk altijd wat van maken. Maar correlatie of niet, ik wist het zeker: ik wil een kind. Het was 4 uur in de ochtend toen ik deze conclusie trok. Het zou nog zeker 4 uur duren voordat de eventuele aanstaande vader zijn ogen ook zou openen. Die tijd vulde ik met googelen naar ouwe wijven die kinderen willen.

Bad news everyone

Daar wordt geen mens gelukkig van, kan ik je vertellen. Artikel na artikel benadrukte met klem dat ik te oud ben, dat ik te lang heb gewacht, dat het pad op weg naar een zwangerschap op mijn vergevorderde leeftijd vol hobbels en narigheid is. Elk artikel, zonder uitzondering bevatte 75% slecht nieuws (risicozwangerschap, ernstig gereduceerde kans op een natuurlijke zwangerschap, te lang gewacht, ouwe eitjes, onvruchtbaar als de pest, te.fucking.oud) en een kleine alinea aan het einde waarin dan toch nog werd benadrukt dat het wel gewoon kan, een kind op je 40e.

Good news everyone

Slechts één Amerikaanse dame – Jean Twang – had de moeite genomen om iets positiefs te schrijven over de kans op kids na 36. Ze had de cijfers waar alle nee-zeggers zich op baseerden onderzocht en geconcludeerd dat deze allemaal dezelfde bron hadden: Franse geboortecijfers van tussen 1670 en 1830 waaruit bleek dat vanaf je 35ste de kans op een natuurlijke zwangerschap (binnen een jaar) nog maar 30% is. Daarvóór is die kans 80% (binnen een jaar).

Tussen 1670 en 1830…u weet wel, die tijd dat de medische wetenschap nog heel wat te leren had (en vrouwen in Nederland nog niet mochten stemmen, maar dat terzijde).

Diezelfde Jean wees er ook nog fijntjes op dat voorheen – onze oma’s – vaak tot nog halverwege de 40 kinderen wierpen. Dat moderne gedoe met de pil en meer, was nog niet zo populair. Zo kreeg mijn oma mijn laatste tante op haar 46ste.

Bangmakerij

Opgelucht haalde ik adem, na het lezen van haar artikel. Gewoon een beetje nuance was alles wat ik nodig had. Nuance in plaats van structurele bangmakerij. Niet dat ik nu denk een kindgarantie te hebben, maar in elk geval kan ik alle statistieken wat beter plaatsen. Diezelfde Jean deed me ook nog het plezier een Deens onderzoek aan te halen waaruit bleek dat vrouwen tussen 35 en 40 78% kans hadden op een zwangerschap in het eerste jaar, tegenover 84% van de vrouwen tussen 20 en 34.

Da’s nog eens andere koek. En hoewel het Deense onderzoek niet supergroot is en er meer onderzoek nodig is, is het nieuws dus niet helemaal slecht. Gelukkig.

Fun fact trouwens: abortusklinieken zien hun clientèle ook steeds ouder worden. Vrouwen wordt zo structureel aangepraat dat ze zo ongeveer vanaf 38 geen kinderen meer kunnen bakken, dat ze kappen met voorbehoedsmiddelen, met alle vruchtbare gevolgen van dien.

Snel, sneller snelst

Jean had me overtuigd. Het internet had gedaan wat het wel vaker deed: me eerst compleet gestrest om me daarna licht te kalmeren. Nadat ik met mijn – inmiddels wakkere – man het een en ander op een rijtje had gezet en we (enige uren later) beide JA vonden op het vraagstuk “kind”, belde ik dan ook mijn huisarts: ‘Mag ik vragen waar de afspraak over gaat?’ het antwoord op dat standaardzinnetje had ik al 24 keer geoefend in mijn hoofd: ‘Ik wil een kind. En ik ben oud.’ De assistente ontkende in alle toonaarden en moest ook wel een beetje lachen: ‘Nee joh, dat ben je heus niet. Wat is je geboortedatum?’ Nadat ik had bevestigd dat ik wel degelijk oud ben, mocht ik al de volgende dag op audiëntie komen. En die afspraak duurde ongeveer 5 minuten, want de doorverwijzing naar de vruchtbaarheidspoli had ik direct al in handen.

En ja, ik geef toe dat ik hier en daar het een en ander heb aangedikt in relatie tot mijn al jaren bestaande kinderwens. Die dus sinds een week of wat bestaat. Maar goed, ik wilde dan ook meteen de metten kort houden.

Maar waarom opeens wel?

Ik ben niet zo’n kinderwenstype. Ik ga niet kirren van kirren. Ik houd niet van de kinderen van anderen. Ik ben niet geïnteresseerd in babyfoto’s. Ik droom niet al mijn leven lang van een koter. Het was echt heel simpel: ik werd wakker en wilde een kind. Misschien lukt dat niet. Geen idee. Ik weet dat ik wel iets van haast heb, want IVF (mocht niet alles volledig naar behoren werken) kan maar tot je 43ste. Vandaar mijn bezoek aan de kinderkrijgpoli. Ik wil dus gewoon een kind. Beste reden ooit zeg ik. Een betere is er eigenlijk niet.

En als dat niet lukt? Om wat voor reden dan ook? Als uit de reeks aan erg ongemakkelijke onderzoeken die ik nu onderga blijkt dat ik ei-loos ben of mijn baarmoeder defect (knap, maar defect)? Dan heb ik pech. Dikke vette pech. Het soort pech waarvan je een dag of wat intens verdrietig bent. Maar ook het soort pech waar ik me prima bij neer kan leggen als het moet. Ik ben niet goed in vasthouden aan wat ik niet kan hebben. En geen ster in tegen muren blijven lopen. Dus als niet, dan niet.

Nou nou, niet zo tof

Ik heb me trouwens wel voorgenomen om er vol voor te gaan, voor zolang de mogelijkheid open is. Want als je dat niet doet is al het geprik en ge-temperatuur echt nog een heel gedoe kan ik je vertellen. Dus ben ik aan het stoppen met roken (wat best lastig is dude), neem ik foliumzuur, bekijk ik lijsten met babynamen (lastig, ik heb alle namen die ik mooi vond aan mijn katten gegeven) en hebben de aanstaande eventuele  vader en ik hypothetische discussies over hypothetische opvoeddilemma’s.

De balans tussen me-niet-te-veel-verheugen en me-net-voldoende-verheugen is lastig, maar gaat me voorlopig nog prima af. Al is het soms schipperen.

Werkende mama

Ik ben dus geen mama. Ik wil het wel worden. Geloof ik (er zijn mensen die van alles zeker weten, ik ben er duidelijk niet één van). En ik deel dit met jou omdat ik van alles wat ik gelezen heb, best wel boos werd. Omdat het blijkbaar taboe is om later aan kids te beginnen. Omdat onvruchtbaarheid op elke leeftijd voor kan komen en vruchtbaarheid veel langer dan men je wil doen geloven. En omdat niet voor iedereen de realiteit zo is dat ze – zoals mijn moeder – hun eerste worp al op hun 21ste hebben. En dat is niet erg. Natuurlijk is het goed om je te realiseren dat het ook lastiger kan zijn. Maar laat je niet bang maken door alle geschreven narigheid.

Ik weet dat dat is wat ik ga doen. Met beide benen stevig op de grond, maar heel soms met mijn hoofd in de wolken. En wat het allemaal brengt, ach dat weten we over de meeste dingen niet. Dus doe wat je vindt dat je moet doen. En laat je door bemoeizuchtige nee-zeggers helemaal niks vertellen. Shit happens anyway. Of je het nou plant of niet.

Vertel: boos? Eens? Geïrriteerd? Een eigen succesverhaal of waarschuwing?

En natuurlijk hoor ik graag van jou. Over jouw ervaringen of je veroordeling van mijn late poging-tot-moederschap (ik ben gék op veroordelingen) of misschien heb je bemoedigende woorden of vind je dat ik hier helemaal niks over mag zeggen. Wat het ook is. Ik lees het graag. Want nu ik in dit traject aan het duiken ben (codenaam K.I.N.D: Kan Ik Nog Doen) ben ik gefascineerd door alles wat iedereen ervan vindt. Dus kom maar op.

 


4.615 views | Geschreven door