Mijn kinderen hebben het druk. Eigenlijk is er voor knuffelen en praten met papa en mama niet zoveel tijd. En lang niet altijd zin! Combineer dat met twee werkende ouders en de tijd samen is schaars.

Ik ben een werkende mama. Altijd geweest. Na de geboorte van mijn kinderen (in 2006 en 2007) heb ik een tijdje parttime gewerkt, maar al gauw merkte ik dat dat mij behoorlijk beperkte in mijn mogelijkheden bij mijn werkgever. Voor de zwaardere rollen werden fulltimers gevraagd en ik wilde meer dan meedraaien op de achtergrond. Ik hou niet van lange gesprekken over koetjes en kalfjes op het schoolplein, ik sta niet rond koffietijd bij mijn buren op de stoep, en ik ben ook geen knutselmama. Ik heb het wel geprobeerd hoor, maar als kind vond ik er ook al niks aan. Ik ben een mama die houdt van haar werk. Ik denk dat de jongste twee was toen ik weer fulltime ging werken.

Boekenwurm 1

Nog een schepje

Mijn fulltime baan als social media manager vroeg nogal wat flexibiliteit. Ook in avonden en weekenden zat ik er druk op los te tikken op Twitter en Facebook. Dat had ook zo zijn voordelen. Ik had één dag in de week vrij en kon er ook een middagje bij pakken. De school besloot over te gaan op een continurooster en we hadden het mooi voor elkaar. De kinderen hoefden maar twee middagen naar de opvang. Na een dienstverband van 14 jaar bij mijn eerste echte werkgever, waagde ik onlangs de sprong in het diepe. Ik ben nu een zelfstandige, een ondernemer. Doodeng, maar zó leuk!

Rihanna

Mijn opdrachtgevers beperken zich niet tot mijn directe omgeving. Ik zit zeker twee keer per week in de auto voordat er ook maar een haan heeft gekraaid. Nadat ik boos de wekker drie keer heb gesnoozed sta ik op, neem een douche en een snel ontbijtje. Ik heb het geluk dat ik aan mijn haar niet veel hoef te doen. Het is dik, heeft wat slag en met een borstel erdoor ben ik aardig toonbaar. Dagcrème met daar doorheen een druppel foundation (geleerd van Rihanna van wie ik ooit modetips las), een beetje mascara, soms wat oogschaduw en dat is het dan wel. Ik ben het type naturel zullen we maar zeggen. Binnen drie kwartier nadat ik ben opgestaan, ben ik klaar voor vertrek. De kinderen liggen nog op één oor als ik de voordeur achter me dichttrek en in het donker vertrek.

Afgepeigerd

Mijn kinderen en mijn man zie ik pas ’s avonds weer als ik, afgepeigerd na een afwezigheid van 12 uren, het huis binnenstap. Ze zitten dan net te eten en laat dat nou niet persé het leukste moment van de dag zijn bij ons thuis. Ze zijn moe, vinden het eten op hun bord maar zo-zo en willen eigenlijk gewoon kijken naar de Beste Vrienden Quiz, Klokhuis, het Jeugdjournaal, Spangas of wat er ook maar beweegt op een beeldscherm. Een gesprek met papa en mama? Daar zitten ze niet echt op te wachten.

bedlampje

Bedlampje

Als er na een belangstellend ‘hoe was je dag?’ niet veel meer uitkomt dan een ‘goed hoor’ of een ‘saai’ dan geef ik het voor dat moment vaak op. Mijn momentje met mijn kinderen komt pas als ze schoongeboend in bed liggen, hun bedlampje aanknippen en ik nog even bij ze kom zitten. Dan is er geen afleiding meer van een blèrende televisie, een spelletje op de iPod of een klierende leeftijdsgenoot. De verhalen komen los en ik krijg te horen wat ik die dag allemaal heb gemist. Die paar minuutjes zijn goud waard, iedere dag weer. En een mooie bijkomstigheid van mijn sprong in het diepe is: als ondernemer bepaal ik zelf mijn vrije tijd. Deze zomer ben ik de hele schoolvakantie thuis! Ik ben benieuwd of de kinderen dan tijd voor me vrij kunnen maken.


1.699 views | Geschreven door