Zomaar een kadootje…(on)verantwoord?!

Een kadootje geven aan je kind, terwijl hij niet jarig is en andere feestdagen ook allang verleden tijd zijn. Pedagogisch onverantwoord? Soms boeit mij dat helemaal niet.

Kortgeleden was zoonlief intens verdrietig. Zijn ‘stuntstep ’was niet meer te repareren. Het was levensgevaarlijk om hem daar nog mee te laten stunten. Een moer die moest zorgen dat hij nog enigszins verantwoord kon steppen op dat ding, was spontaan afgebroken.

Boekenwurm 1

Boosdoeners

Ouders waren de boosdoeners. Mama, omdat zij vond dat na een val en het intensieve gebruik, de bouten en moeren even langsgelopen moesten worden en waar nodig aangedraaid. En papa omdat hij bij wijze van spreken alleen maar naar een moer keek, waarna deze prompt spontaan afbrak. Een nieuwe moer zou je zeggen. Helaas. De step viel van ellende uit elkaar.

Verdrietig en boos

‘Waarom gaat alles kapot wat ik juist heel erg leuk vind?’ Een vraag vanuit kinderlogica gesteld. Antwoorden als “Je drumstel staat hier al een hele poos te staan en mijn oren tuiten nog van de jamsessie van gistermiddag. Nog helemaal heel en je bent gek op dat ding” en andere dooddoeners hebben natuurlijk geen enkele zin. Zoonlief baalt, is verdrietig en boos. Hij vliegt naar boven. Deur dicht en kruipt heel diep weg onder zijn dekbed. Buitenspelen is nu helemaal niet leuk meer. Als bijna 12-jarige lonkt de computer toch al zo hard.

Iets anders doen?

‘Pak anders even je skeelers of ga voetballen, ook leuk?!’ ‘Nee, we waren juist zo cool aan het stunten.’ Nu zou ik ook nog kunnen antwoorden dat ik soms 1000 angsten uitsta als ik ‘m zie stunten op die step en dat dit dan nu ook ff voorbij is, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zie dat íe echt verdrietig is.

Waardevol

Wat ik wel weer leer: ‘Een kind, mijn kind, beseft en voelt ook dat spullen een bepaalde waarde hebben. Emotionele en materiële waarde. Hij voelt en weet dat als iets kapot is, dit ook niet zomaar vervangen kan worden. Als ouder van een enigs kind ben je extra alert (denk ik) op het niet teveel verwennen van je kind. Ergens doet het mij deugt (ondanks zijn verdriet) dat ie beseft dat als iets kapot is, je niet zomaar een nieuwe krijgt of koopt.

De hele dag blijft zoonlief verdrietig en stil. Hij baalt ervan, da’s wel duidelijk. Hij zou een nieuwe kunnen kopen van zijn zakgeld, maar hij is al maanden aan het sparen voor een tablet. Zo’n step zou een enorme aanslag zijn op zijn budget. Keuzes maken, best lastig. Maar ook leerzaam.

Gewoon doen

De volgende dag is het maandag en gaat hij zoals altijd naar school. Op de fiets, de step is even vergeten. Maar niet door mij. Als hij weg is zeg ik tegen manlief; ‘Ik ga vanmiddag met zoonlief een nieuwe stuntstep kopen.’ ‘Oh. Is dat nodig?’ ‘Ja. Dat vind ik wel. Over een jaartje vindt ie het waarschijnlijk niet leuk en stoer meer. En…ach…ja…ik vind het nodig.’ ‘Oh. Nou, als jij dat vindt. Oké dan.’

Lachende ogen

Als zoonlief die middag uit school komt zeg ik hem; ‘We gaan zo samen een nieuwe step kopen. ’Echt? Zal ik ook wat meebetalen?’ ‘Nee, je krijgt hem gewoon. Je weet wel. YOLO.’ Ja?  Oh…dank u (nu wordt het menens. Hij zegt echt nooit u…). Oh…echt heel erg bedankt.’ Hij straalt, zijn ogen lachen weer. Nu begin ik nog even mijn pedagogisch verantwoorde praatje over dat dit eenmalig is en dat hij niet zomaar iets nieuws krijgt. Maar ik zie aan hem dat hij dit allang heeft begrepen. ‘Dat snap ik. Heel erg bedankt.’ Een driedubbele knuffel volgt. Ik voel en weet dat mijn actie juist heel erg pedagogisch verantwoord is.

Speelgoedwinkel

Die middag rijden we naar een speelgoedwinkel en kopen een mooie, stevige stuntstep. Vanaf die dag sta ik weer 1000 angsten uit. Maar ik geniet er ook van. Pedagogisch verantwoord, dat dan weer wel.

Wat doe jij in zo’n situatie? Zou jij ook een nieuwe step hebben gekocht?’


2.528 views | Geschreven door eindredactie