Mijn zoon is inmiddels 16 jaar en ik heb mijn eigen bedrijf, waar ik (meer dan) fulltime werk. Maar ook toen hij klein was, ben ik fulltime blijven werken. Tot afgrijzen van flink wat mensen. Is mijn zoon daar slechter van geworden? Nee, natuurlijk niet! 

Eerst maar even wat cijfers:

Blog mee

Van de voltijds werkende vrouwen die in de periode 2005 tot en met 2010 moeder zijn geworden, werkte direct na de geboorte iets minder dan de helft nog steeds voltijds. Voor drie op de tien jonge moeders paste toen een middelgrote deeltijdbaan van 20 tot 29 uur per week (ongeveer drie dagen) blijkbaar beter in het dagelijkse leefpatroon, al dan niet in combinatie met formele kinderopvang (bron: cbs).

 

Het (in mijn ogen) goede nieuws is wel, dat over de gehele linie vrouwen wel steeds vaker blijven werken.

Na de geboorte van hun eerste kind bleven in 2010 38 duizend vrouwen evenveel uren doorwerken (55 procent), gingen er 25 duizend minder werken (37 procent) en 4 duizend stopten met werken (6 procent). Voor de geboorte werkten zij gemiddeld 33 uur per week. Daarna nog 26 uur.

 

Goed nieuws

Waarom ik dat goed nieuws vind? Om heel veel redenen. Ik denk bijvoorbeeld dat het goed is voor een kind als mama ook bezigheden buitenshuis heeft. Niet alleen wordt een kind daar zelfstandiger door, ook geef je als moeder het signaal dat er nog andere dingen belangrijk zijn in het leven. Daarnaast, en dat is een heel andere reden, als vrouw investeer je in jezelf, in je opleiding, in je ontwikkeling. Beetje zonde om daar vervolgens niks meer mee te doen. Ben ik dan zo’n ambitieuze bitch? Misschien, zo zie ik mezelf natuurlijk liever niet. Ik weet wel dat ik langzaam dood zou zijn gegaan als ik was gestopt met werken na de geboorte van mijn zoon. Hoeveel ik ook van hem houd.

Slechte moeder?

Dat ik nog wel even de behoefte voel om te benadrukken dat ik echt heel veel van m’n zoon houd, komt omdat je er als fulltime werkende moeder nogal eens op aangekeken wordt. Hoe kun je dat nou doen, je pas geboren baby achterlaten bij iemand anders? Ik geef toe, makkelijk was het niet altijd. Om met lekkende borsten, vlekken op je blouse en na een doorwaakte nacht, ’s ochtends fris en fruitig bij een vergadering aan te schuiven. Natuurlijk waren er momenten dat ik liever thuis was gebleven, als zoonlief ziek was bijvoorbeeld. En natuurlijk voelde ik me af en toe schuldig en maakte ik dat in het weekend goed door extra veel leuke dingen met hem te doen. Maar ik zou m’n werk voor geen goud willen missen èn ik ben ervan overtuigd dat ik echt een leukere moeder ben omdat ik werk.

Scheve discussie

Maar weet je, de discussie is nog steeds zó scheef. Want waarom worden al die vragen niet aan de vaders gesteld? Waarom mogen zij wel ongebreideld ambitieus zijn? Waarom krijgen zij nooit de vraag ‘of ze wel kinderen hadden moeten krijgen?’ Waarom zou een kind eronder lijden als hij niet constant zijn moeder om hem heen heeft? Lijkt mij eerder verstikkend (maar dat is weer een heel andere discussie). Bovendien, uit Nederlands onderzoek blijkt dat het helemaal niks uitmaakt voor een kind of zijn ouders al dan niet werken. Zullen we daar dan maar gewoon van uitgaan en moeders met ambitie niet langer lastig vallen met vervelende vragen?

photo credit: Mother Son Beach via photopin (license)


6.621 views | Geschreven door