Na twee maanden gedwongen rust wegens een beenvliesontsteking, kan ik eindelijk weer de loopschoenen aanbinden. Wat heb ik dit gemist! En hoeveel zin heb ik om er weer volop tegen aan te gaan. Maar… het blijft opletten geblazen. Want het risico op blessures schuilt achter elke hoek.

“Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is”. Het is een waarheid als een koe. Die loopschoenen zo lang aan de haak hangen was een ware kwelling. Maar des te meer zin heb ik om er weer volop tegenaan te gaan.

Boekenwurm 1

Aangepast schoeisel

De eerste loopsessie na mijn blessure is er één met mijn dochtertje van zeven. Zij is vorig jaar gestart met atletiek en dus het ideale loopmaatje om rustig weer op dreef te komen. Maar niet zonder de nodige voorzorgsmaatregelen te treffen. Zo ging ik eerst langs de sportwinkel. Na een technische analyse op de loopband, bleek dat mijn enkels licht naar binnen kantelden. En dus opteerde ik voor anti-pronatieschoenen.

Warming-up

Met de gloednieuwe schoenen aan mijn voeten trekken we het bos in, want een zachte ondergrond is volgens de dokter een conditio sine qua non om een nieuwe blessure te vermijden. Na een kilometer heel langzaam lopen, is het tijd voor een uitgebreide warming-up. Om ervoor te zorgen dat ik de juiste oefeningen onder de knie krijg, gebruik ik de app “Strong runner”. Want om heel eerlijk te zijn, veel warming-up deed ik voor mijn blessure niet. Nadat ik voorbij de ietwat irritante reclameboodschappen ben, leer ik al snel heel wat nieuwe oefeningen aan.

Een trage start

En dan terug het parcours op. Rustig aan weliswaar, zo’n 9 kilometer per uur. Want te snel lopen is één van die andere boosdoeners als het op blessures aankomt. Maar het voelt goed! Het is lang geleden dat ik zo pijnloos gelopen heb. Ik loop op wolken. Maar dan komt het moeilijkste van allemaal: stoppen. Als frequente hardloper heb ik altijd de neiging om tot het uiterste te gaan, mijn grenzen te verleggen. Maar deze keer niet. Na 2 kilometer hou ik het voor gezien. Een wandeling van een kilometer en een grondige stretching later, zit de eerste loopsessie erop.

Rustig opbouwen

Intussen ben ik alweer enkele trainingssessies verder. Langzaam maar zeker bouw ik opnieuw op. Zodra ik een lichte pijn voel, las ik enkele extra dagen rust in. Volgende week komt er een kilometer bij en loop ik in totaal vier kilometer, warming-up inbegrepen. In vergelijking met de afstand die ik enkele maanden geleden liep, lijkt dit een enorme achteruitgang. Maar na een “bijna-stressfractuur” is het voor mij de enige manier om opnieuw te kunnen hardlopen. Die grenzen verleg ik later wel, als ik zeker ben dat mijn lichaam het weer aankan.

Love-running.nl adviseert hardlopers met klachten altijd een bezoek aan de dokter/fysiotherapeut te brengen voor diagnose en behandeling. 

(Foto door Hans Splinter)


105 views | Geschreven door