Het is ochtend en ik doe mijn gordijnen open om de dag binnen te laten. De storm van de afgelopen dagen heeft zijn sporen achtergelaten. De grond is bezaaid met afgerukte takken en bladeren.

Watje

Het waait nog flink maar dat weerhoudt me niet om een rondje te gaan lopen. Ik ben geen watje. Ik drink een glas sap en eet een appel. Ik treuzel nog een beetje maar spreek mezelf even streng toe. “Je kunt het en je gaat het gewoon doen. Je hoeft geen recordtijd te lopen maar gewoon een half uurtje bewegen. Kom met je luie kont van de bank af en ga hardlopen.”

Blog mee

Kriebels

Door de fibromyalgie (chronische pijn en vermoeidheid) heb ik wat rustiger aan moeten doen. Het irriteert en frustreert me als ik rustig aan moet doen. Het beperkt me en er zijn van die dagen dat ik daar boos door word. Maar nu krijg ik de kriebels. Mijn hoofd zit vol en dan zit er maar één ding op. Mijn hardloopschoenen aantrekken, even diep ademhalen en naar buiten. Runtastic opstarten, stevige muziek aan en rennen. Gejaagd door de wind!

Wolken en wind

Het is best fris buiten en de wind is behoorlijk krachtig. Ik begin voorzichtig en ik geniet van wat ik zie. De wolken worden door de wind voortgejaagd en daarachter is de lucht prachtig blauw. De zon schijnt en ik zuig de frisse lucht in mijn longen. Ik voel me vrij en loop als een topatleet. Met een beetje fantasie dan.

Gedachten

Tijdens het lopen vallen mijn gedachten en ideeën vaak op hun plek. Zo ook deze ochtend. Mijn droom, een sprookjeskookboek, is wat me op dit moment het meest bezighoudt. Ik moet nog een hoop werk verzetten en regelen voor de crowdfunding die nodig is om mijn project te laten slagen.

De boom die wil dansen

boomIk denk aan het verhaal over de boom die graag wil dansen en ik dans een beetje mee op de muziek die ik hoor. Ineens zie ik het. De knotwilgen langs het water met hun wiegende takken. Verderop in het park de grote bomen met hun krakende takken. De wind beukt en alle bomen lijken te bewegen. Indrukwekkend en prachtig vind ik het.

Fantasie

Mijn fantasie kent geen grenzen en ineens heb ik het gevoel dat ik in mijn eigen verhaal loop. Op het ritme van de muziek loop ik en lach ik hardop. De bomen lijken uit mijn boek weggelopen en ze dansen voor mij. Het lopen gaat haast als vanzelf. Zelfs op het laatste stuk met veel tegenwind.

Sprookje

Ik geniet van alles. Van de wolken en de zon. Van de bomen en de glinsterende plassen. Van mijn voetstappen en mijn ademhaling. Ik loop en daar ben ik dankbaar voor. Er zijn dagen dat ik boos ben op mijn lichaam en de ziekte die me zo vaak beperkt. Maar nu straal ik terwijl de wind tekeer gaat. Het leven is een sprookje als je daar zelf in gelooft.


81 views | Geschreven door