Drie jaar terug flirtte ik met de drempel van obesitas. Wanneer ik een trap opliep, bonsde mijn hart in mijn keel. Tot ik besloot om de Antwerp 10 miles te lopen. Maar om daarin te slagen, heb ik wel een paar dingen in mijn leven moeten veranderen…

Geloven in mijzelf

Een lange afstand lopen, zoals de 10 miles, is een droom die ik nooit verloren had. Dus begon ik de dag na mijn beslissing met ‘Start to Run’ van Evy Gruyaert. Opnieuw bonsde mijn hart in mijn keel. Deze keer niet van de inspanning. Wel van de panische angst dat ik mijn doel – in 9 maanden tijd van 0 naar 16 km – nooit zou realiseren.

Blog mee

Ik wou evenmin onverantwoorde risico’s nemen. Doembeelden kwamen bij mij op, zoals lopers die een hartinfarct krijgen en tijdens de run sterven. En dus vroeg ik in een sportcentrum een medische keuring aan. De sportarts schudde meewarig met het hoofd. In mijn fysieke toestand was mijn doel vanuit medisch oogpunt onhaalbaar.

Maar de fysiotherapeut die de test op de loopband had afgenomen, geloofde er wel in. Zijn geloof in mij werd mijn geloof in mijzelf.

Volharden

In totaal werkte ik 3 trainingsschema’s af. Bij het eerste trainingsschema – dat van Evy – kwam ik al in de problemen. Na 5 weken kreeg ik ontstekingen op beide scheenbenen. Dan nam ik enkele dagen, of soms zelfs een hele week rust. Tot driemaal toe ben ik helemaal opnieuw begonnen. Uiteindelijk kon ik na 3 maanden toch al een half uurtje aan één stuk lopen…

Toch bleven de ontstekingen op mijn scheenbenen maar komen. Elke dag behandelde ik die gedurende 20 minuten met ijsblokken. Toen ik na nog eens 3 maanden mijn tweede schema had afgewerkt, kon ik een uur aan één stuk lopen.

Met het derde trainingsschema ging ik tot 4x per week lopen. Van 10 naar 16 km. Yes!

A new way of life

Er was echter ook nog een ander front, waarop ik de strijd diende aan te gaan met mezelf.

Zo nam ik ’s morgens nooit ontbijt. ’s Middags wel een snelle hap, om vervolgens ’s avonds uitgebreid te genieten van een rijke maaltijd. Bij een glaasje wijn of een goed glas bier, natuurlijk. Maar na 10 jaar deze levensstijl aangenomen te hebben, was ik zo rond als Billy Turf

Dus ging ik gezond eten. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik was verslaafd aan chocolade, allerlei tussendoortjes, frisdrank… Dikmakers dus. Meestal duurde het nooit lang eer ik opnieuw in mijn oude eetgewoonten herviel. Maar net het besef dat ik in de fout ging, motiveerde mij om het de dag erna weer beter te doen.

Bezieling

En dan was het zover: 22 april 2012. Overheerlijk, om door de verkeersvrije straten in Antwerpen te lopen, langs de Schelde. En te genieten van de frisse blauwe lucht en de voorjaarszon. Te genieten ook van het saamhorigheidsgevoel onder de duizenden loopmaatjes, die net als ik de Antwerp 10 miles liepen.

Heel belangrijk ook, is mijn drive, waardoor ik heb kunnen volharden en mijn levensstijl helemaal heb kunnen omgooien. Failure was nooit een optie. Want wat aanvankelijk begonnen was als het opnemen van een handschoen – zomaar eventjes 10 miles lopen – wilde ik al snel een diepere betekenis geven.

Ik vind namelijk van mezelf dat ik heel veel geluk heb. Ik ben gezond en ik kan hardlopen. Er zijn mensen die dat niet kunnen. Zoals die kinderen in het Zuiden bijvoorbeeld, die door oorlog of ziekte zwaar verminkt zijn. En omdat Handicap International revalidatieprojecten steunt ten voordele van deze mensen met handicap, was het goede doel waarvoor ik wou lopen, snel gevonden.

Ook dichter bij huis zijn er mensen die niet meer kunnen lopen. Zoals Marrit en Melleke bijvoorbeeld, die mij heel nauw aan het hart liggen. Marrit was wegens een degeneratief rugprobleem in een rolstoel beland. Melleke ook, maar dan als gevolg van een ongeval met haar paard, toen zij als beloftevolle jockey tijdens een jumping zwaar ten val kwam.

En zo liep ik de Antwerp 10 miles voor zij die dat niet meer kunnen. De blijdschap, het geluk en de dankbaarheid die ik in de ogen heb gezien van Marrit en Melleke, omdat ik zoiets voor hen wou doen, maakten dat het onmogelijke toch mogelijk werd: finishen.

Daardoor werd ook voor hen het onmogelijke mogelijk.

Marrit heeft intussen haar rolstoel verkocht. Eerst liep ze met krukken. Daarna met een stok. Tot ook die stok een overbodig voorwerp werd. Nooit zal Marrit lopen zoals ik kan lopen. Maar ze gaat nu wel 3x per week naar een fitnesscentrum. En intussen heeft ze ook haar eigen catering bedrijf uitgebouwd.

Melleke daarentegen is nog steeds aan haar rolstoel gekluisterd. Maar haar droom – ooit opnieuw paardrijden – is sterker dan ooit.

Ik ben geen superman. I’m a runner. En zoals alle runners draag ik het Watermelon credo in mij. Whatever you believe creates your reality. Attitude is the magic word. Together everyone achieves more. Enthusiasm is the wellspring of life. Respect yourself, as well as others. Make commitments, not excuses. Everyday can be a fun day. Love is the answer. One day a a time. Never give up.

Mijn credo is mijn geschenk voor jou.


66 views | Geschreven door