Mijn broer was als fanatiek duurloper mijn grote voorbeeld. Door hem ben ik dik 10 jaar geleden begonnen met hardlopen. Het uitlopen van mijn eerste wedstrijd was voor mij het bewijs dat dit mijn ding is.

Ik begon eigenwijs

20140622_132313-300x400Waar te beginnen? Ik had nog een paar sportschoenen, een katoenen t-shirt en een oude joggingbroek in de kast liggen. De basis toch? Mijn broer had me verteld dat een schema een echte must is om te beginnen. Blessures liggen anders op de loer en een goede warming-up is ook heel belangrijk, zei mijn broer. Zoals altijd was ik lekker eigenwijs, gewoon beginnen en dan maar zien. Na 1 minuut kwam ik erachter dat hardlopen niet bepaald een eitje was. Misschien zat er een kern van waarheid in zijn verhaal. Hardlopen was toch anders dan een lesje aerobics waar ik elke week braaf naar toe ging. Dan toch maar het advies van mijn broer opvolgen. Zoals altijd wordt gezegd, alle begin is moeilijk. Ik had in een hardlooptijdschrift een trainingsschema opgezocht: beginnen met 1 minuut hardlopen, dan 6 minuten wandelen en dat drie keer. Ik dacht, hoe kan ik dit volhouden? Met een langzaam drafje lukte het mij elke keer mijn grens te verleggen. Wat een gevoel! Oké, ik was dan niet snel maar na een paar weken trainen kon ik 10 minuten achter elkaar lopen. Ik bouwde het steeds verder op. Ik richtte mij niet op snelheid maar op tijdsduur. Mijn idee daarachter was om een half uur achter elkaar te kunnen hardlopen wat ongeveer gelijk stond aan 5 km. Het gevoel was goed. Op een gegeven moment kon ik zelfs een uur hardlopen. Steeds een stapje verder, een kilometer verder tot ik 13 kilometer kon hardlopen. Toen heb ik mij opgegeven voor mijn eerste wedstrijd.

Boekenwurm 1

Mijn eerste Wedstrijd

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMijn eerste wedstrijd weet ik nog goed. Het was in december en na veel trainen moest ik het kunstje kunnen klaren. Ik was nu bijna 7 maanden aan het trainen en het voelde goed. Ik had nooit gedacht dat ik het aan zou durven, een wedstrijd van 15 kilometer. Ik verklaarde mijn broer altijd voor gek als hij vertelde over zijn hardloopavonturen. Maar ik dacht “wat hij kan, kan ik ook.” Kei-zenuwachtig op de dag van de wedstrijd. Goed gegeten, wel geslapen maar ook veel wakker gelegen. Mijn tas stond al een week in de gang te wachten op de wedstrijddag. Berekoud was het die dag en het zou ook niet beter worden. Speciale kleding had ik nog niet gekocht. Ik vertrouwde op laagjes over elkaar. Een legging met daarover een joggingbroek en t-shirt met een dikke jas. Daar stond ik dan aan de start. Ik was gespannen, maar het ging goed komen. Ik zag de medehardlopers zich klaarmaken voor deze mooie run. Met mooie horloges en sommige met hartslagmeter. Ik droeg een simpel horloge met een stopwatch die niet meer dan een half uur kon klokken en was blij dat mijn chip op de goede plek zat.

De finish leidt tot een nieuw begin

Klein - 966465_10152119180286171_1796764590_o-300x300Vlak voor de start begon het te sneeuwen. Grote vlokken vielen op de grond. Springend om mezelf warm te houden hoorde ik het startschot. Ik was begonnen. Een race, gewoon om mezelf te laten zien dat het vele trainen niet voor niets was geweest. De eerste kilometers gingen goed. Ik genoot ondanks de kou van de vele hardlopers op het parcours. Het wij-gevoel, wow, al die mensen, wij gaan dit samen doen. De vele muziekbandjes maakten het parcours nog aantrekkelijker en ik genoot met volle teugen. Met een lach op mijn gezicht vervolgde ik mijn weg. Enthousiaste supporters langs de weg zorgden ervoor dat ik mijn kilometers met nog meer goede zin vervolgde. De eerste brug was moeilijk. Ik voelde mijn hartslag omhoog gaan. Mijn ademhaling werd zwaarder, maar ik bleef doorzetten. De eerste 8 kilometer waren een feit. Mijn horloge was opnieuw begonnen met het aangeven van de tijd. Ik was dus in ieder geval 30 minuten onderweg. Bij de 12 kilometer werd het zwaarder, het begon harder te sneeuwen en mijn gezicht werd koud van de harde wind. Met een rustig drafje zette ik mijn kilometers voort. Opeens zag ik een bord met de vermelding 14 kilometer. De finish was binnen handbereik. Het moest gaan lukken, ik kon het halen. Nog 500 meter, de finish was in zicht. Ik haalde diep adem en voelde de koude wind en mijn doorweekte kleding. En opeens was het zover. Wat een overwinning op mezelf. Met trots nam ik mijn eerste medaille in ontvangst.

Blijven dromen

keppelrun-14-300x199Na mijn eerste wedstrijd wist ik het zeker, dit was mijn ding. Hier kon ik alles in kwijt. Hoe ik mij ook voelde, hardlopen maakte het verschil. De wedstrijd bevestigde dat ik dit vaker wilde. Een marathon was mijn volgende doel met een lange weg te gaan. Ik zou deze symbolisch opdragen aan mijn overleden broer, 42.195 km in gedachten bij hem. De opbouw naar de marathon was pittig. Maar met ‘echte’ hardloopkleding en ‘aangepaste’ schoenen werden mijn trainingen nog leuker, verder en uitdagender. Van heuveltraining tot interval tot een lange duurloop. Wekelijks trainde ik samen met mijn oudste broer. Hij leerde mij wat duurlopen waren. Samen gaan we regelmatig weer een nieuw hardloopavontuur aan. Toen nog zonder gps, nu vertelt Runkeeper precies hoeveel we hardgelopen hebben. Een duurloopje van 21 kilometer werd al snel 28 kilometer. Mijn broer weet veel over hardlopen, maar als hij begon over een kortere weg wist ik al hoe laat het was. Kort, uhm langer dus dan de bedoeling. “Builds character” zal ik maar zeggen. Gewapend met een camelback, druivensuiker en een paar euro op zak, just in case, werd ik een beginnende duurloper. Mijn eerste marathon werd een feit waarna er nog 6 volgden.

Ken je dat gevoel van grenzen verleggen?

P1070344Momenteel train ik voor mijn 8ste marathon en bij die gedachte alleen al voel ik de blije stofjes door mijn lijf stromen. De kick van het verleggen van mijn grenzen en het hardlopen voor goede doelen geeft een extra drive. Verschillende doelen heb ik met hardlopen kunnen steunen, van de Dierenbescherming tot de Roparun. Ik zet mij er graag voor in. Als ik kijk naar toen ik begon en nu, dan is er veel veranderd, van looptechniek en kleding tot voeding. Er valt zo veel te leren en te ontdekken op hardloopgebied. Hardlopen heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben: een doorzetter die de man met de hamer kent maar niet laat winnen. “Ik ren dus ik ben.”


98 views | Geschreven door