Wat stelt het nou helemaal voor, 5 kilometer hardlopen? Een kippeneindje als je het goed bekijkt. En toch ben ik bloednerveus. Het is mijn eerste wedstrijd en afsluiting van dertien weken training.

KIPPENVEL

De frisse wind zorgt voor kippenvel op mijn armen, of is het de spanning? Nu gaat het echt gebeuren en ik heb de kriebels in mijn buik. Ik besluit met een loopmaatje uit mijn trainingsgroepje te gaan lopen. We hebben ongeveer hetzelfde tempo en hetzelfde doel. Wat onwennig staan we tussen de andere lopers aan de start. Tijdens het clubkampioenschap loopt iedereen 5 kilometer, voor de meesten een eitje maar voor mij een hele uitdaging.

Boekenwurm 1

HAAS

“Wat is je doel?” Ik kijk naast me en daar staat Jolande, een bekende, die me vragend aankijkt. Ik vertel dat ik de 5 kilometer wil halen, zonder wandelen. We lachen en ik zeg dat ik dat graag binnen de 35 minuten wil halen. “Dan loop ik met je mee”, zegt ze en ik ben blij verrast. “Je hebt hard getraind en je kunt het, dus niets om zenuwachtig over te zijn”, spreekt ze me bemoedigend toen. En ze heeft gelijk. Ik ga het gewoon doen. En zo heb ik dan een eigen haas, mijn eerste en wat voor eentje.

DE WEG

Het startschot klinkt en weg zijn we. Jolande houdt vanaf het begin de snelheid strak in de gaten. “Rustig aan”, zegt ze steeds maar het tempo zit er goed in. Ik voel me prima? In het begin zegt ze nog hoe hard we lopen, maar na een tijdje wil ze dat niet meer zeggen. Ik heb het gevoel dat ik harder loop dan normaal en stiekem voelt dat erg goed. Ik denk aan de weg die ik heb afgelegd om hier te komen. De tegenslagen in mijn leven, het vele ziek zijn, de fibromyalgie waardoor ik soms echt niet kan lopen. En met elke stap laat ik een stukje verleden achter, en met elke stap begroet ik een stukje toekomst.

VLEUGELS

De kilometers vliegen voorbij zo lijkt het. En ik geniet onderweg, van mijn medelopers, de vriendin die onderweg staat aan te moedigen, van het ritme van mijn voetstappen, van de wind door mijn haar. Ik voel me goed, ook al druipt het zweet van mijn gezicht en moet ik goed op mijn ademhaling letten. En dan komt de finish in zicht. Nog maar een paar honderd meter. De snelste lopers komen ons tegemoet en moedigen ons aan. Het het geeft me vleugels.

EUFORIE

Dan komen we de baan op en Jolande schreeuwt me toe: “Lange passen en sprinten nu. Kijk naar je tijd, kijk naar je tijd!” Wat er gebeurt weet ik niet, maar ik voel een soort oerkracht en ik ren alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik zie de tijdsmeting bij de finish en geloof mijn ogen niet. Staat daar nou echt een 29 op het bord? Ik ren en ren en kom met een big smile over de finish. Mijn tijd is ongelofelijk: 29.25! Zo snel heb ik nog nooit gelopen en er maakt zich een euforie van mij meester. Ik voel me alsof ik een olympisch kampioen ben. Ik lach en ik heb meer spierpijn van het lachen dan van het lopen.

OVERWINNING

En wat is 5 kilometer nou eigenlijk? Een lachertje voor marathonlopers maar een overwinning voor mij. Een overwinning op twee jaren vol verdriet, ellende en tegenslag, een overwinning op mijn ziekte en beperkingen, een overwinning op mezelf. En ik gloei van trots, ik zweef, ik stuiter, ik geniet. De high fives en het respect van medelopers en trainers doen me goed. Ik voel me goed en ben zo trots als een pauw. Ik ben een overwinnaar!

 

 


71 views | Geschreven door