Flashback: mei 2013. Voor mijn werk krijg ik de kans om voor 2 maanden naar New York te gaan. Dit is het begin van het avontuur dat op 2 november 2014 na 42,2 km zal eindigen. 

De stad wordt mijn sportschool

Fast forward: juli 2013. De twee maanden worden er acht: ik mag tot het eind van het jaar voor mijn werk in de stad van mijn dromen blijven. I’m a happy hippo! Gelukkig alleen maar figuurlijk en om te voorkomen dat ik niet ook letterlijk de vorm van een nijlpaard ga krijgen (zei iemand Cronuts?) wil en moet ik van mezelf direct aan de slag met sporten. Maar om nou drie keer per week in een sportschool te zitten, terwijl ‘s werelds meest bruisende stad voor mijn huisdeur ligt is geen optie. Ik moet iets vinden wat ik makkelijk op elk moment van de dag buiten kan doen zodat ik ook maar geen moment hoef te missen om van New York te genieten. Er blijft eigenlijk maar een optie over: hardlopen!

Boekenwurm 1

Als Charlotte het kan…

Als Charlotte van ‘Sex and the City’ in Central Park haar rondjes kan gaan lopen, dan kan ik dat ook. Dus op naar de lokale Jack Rabbit hardloopwinkel en mijn eerste hardloopschoenen zijn een feit (de Saucony Ride 5, voor de geïnteresseerden). Ik download een running app (RunKeeper) en klaar is Kees om door de straten van New York te lopen. Ik had weleens hardgelopen, jaren geleden, maar was nooit echt fan. Te saai, als je het mij vraagt. En ook deze keer – ondanks de onovertrefbare locatie – moet ik toegeven dat het befaamde runner’s high ver te zoeken is. Maar ik blijf volhouden, want er moet gesport worden. En dat doe ik met discipline zo’n 3 keer per week.

hardloopschoenen

mijn eerste paar hardloopschoenen

The game changer

Fast forward again: 3 november 2013. De dag van de New York Marathon. Ik woon in Brooklyn en de marathon komt op 5 minuten lopen van mijn woning langs, dus ook al heb ik nog steeds niet zoveel liefde voor hardlopen ontwikkeld ga ik kijken. Ik heb geen idee wat voor een belevenis mij te wachten staat. En welke gevolgen deze gaat hebben. Het is een mooie, maar koude herfstdag en ik ben net op tijd om de koplopers van de rolstoel en handfiets groep aan te kunnen moedigen. Wat een helden! Ik heb kippenvel van top tot teen en dat verdwijnt de rest van de dag niet meer. Een tijd later komen de eerste professionals. Ik kan bijna geen foto’s maken, zo snel vliegen zij voorbij. Daarna wordt het een tijdje bijna stil – op af en toe een professional na, die achter de koplopers aanrent. Het is de letterlijke stilte voor de storm.

New York Marathon 2013

leading group van de mannen – New York Marathon 2013

Geen runner’s high, maar wel 55.000 x kippenvel

Ik sta op een prima plek, in een bocht aan het einde van een langgerekte helling. Na een periode van wachten in de kou zie ik in de verte iets aankomen. Het lijkt wel een kudde dieren, maar het is het begin van zo’n 55.000 hardlopers. The big batch, zeg maar. Als ze steeds dichterbij komen schieten de tranen mij zonder waarschuwing in de ogen. Zo mooi om te zien. En dan houdt het voor zo’n vijf uur niet meer op. Man, vrouw, jong, oud, groot, klein, dik, dun, zwanger, blind, John’s en Jenny’s, Japen en Yolanda’s. Noem het maar op. Ze zitten er allemaal tussen. En allemaal met hetzelfde doel. En allemaal aangemoedigd door zo’n 2 miljoen mensen langs de zware, lange weg. Wat een belevenis! Wat een saamhorigheidsgevoel! Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.

Niet nadenken, gewoon doen

Het is op dit moment dat ik besluit om een jaar later ook de New York Marathon te lopen. Niet voor de afstand van 42,2 km – dat vind ik nog steeds gekkenwerk. Nee, ik doe het voor de belevenis, voor de saamhorigheid, voor het kippenvel. Voor de 2 miljoen mensen langs de weg. En voor mijn stad, voor New York. Het moet wel echt dit jaar gebeuren zodat ik nog kan teren op de high die ik als toeschouwer heb beleefd. Anders verlaat mijn moed me weer. Het is nu of nooit!

De weg is niet het enige doel

Gedreven door mijn nieuwe doel loop ik tijdens mijn laatste weken in New York zelf nog drie races. Twee 10k’s en een 10 miler (zo’n 16 km). Terug in Nederland heb ik in maart de CPC Halve Marathon gelopen en onlangs nog de We Own the Night 10k run in Amsterdam. Maar nu zijn all eyes on the prize: het halen van de doelstreep in Central Park op 2 november. De doelstreep niet halen is geen optie. En als een dame van 91 jaar oud een marathon kan lopen dan moet ik het ook kunnen. Sterker, ik weet dat ik het kan, ook al is de weg nog lang. Het helpt dat door mijn discipline hardlopen ondertussen een vast onderdeel van mijn leven is geworden. Ik wil nu niet meer zonder. Maar een marathontraining is wel iets anders dan ‘gewoon’ hardlopen. Dat merk ik nu al. De komende maanden verwacht ik dan ook de bijhorende ups-and-downs, die ik hier graag met jullie deel.  It’s going to be a hell of a ride!


184 views | Geschreven door