Verdorie! Er was een tijd – niet eens zo lang geleden – dat ik een 5 kilometer liep. Hijgend en puffend, dat wel. Dat het maar niet opbouwen van mijn conditie niet alleen door die rottige gekneusde rib kwam, ontdekte ik pas een maand of vier na die bewuste vijf kilometer.

Wat ik deed en wat ik wil

Ik strompelde. Ik wist er de laatste paar honderd meter nog een soort sprint uit te persen, die velen meewarig naar me hebben laten kijken. Ik finishte als laatste. Maar FUCK! Ik had het wel mooi gedaan. Daarna moest ik wel mijn mooie engelse-drop-hardloopschoenen aan de wilgen hangen. Niet te hoog, want ik wil er nog wel weer bij kunnen. Ik heb een ambitie. Ja. Een heuse hardloopambitie: de Zeven Heuvelen loop. Ooit. Bij voorkeur in 2015.

Boekenwurm 1

Hoezo je kon niet?

Waarom niet dit jaar vraag je je nu af. Nou, dat is een lang verhaal. Korte versie? Ik heb een maagoperatie moeten ondergaan: deze vond het namelijk nodig om zich (in plaats van in mijn buikholte) gezellig naast mijn long te nestelen. Die ontdekking verklaarde het totaal ontbreken van conditie, de benauwdheid en de ernstige bloedarmoede die ik ook nog bleek te hebben. Goed. Dat is achter de rug. Mijn maag weer daar waar hij hoort.

Hoezo kun je nu niet?

Het vertrouwen in mijn lichaam is er gewoon nog niet. Ik ben eigenlijk best bang. Rennen, ook op mijn prachtige schokabsorberende engelse-drop-hardloopschoenen, heeft een behoorlijk impact op mijn lichaam en dat maakt me bang. Wat als door die schokken van de landingen de pijn weer terugkomt? Wat als al dat knutsel- en herstelwerk van de chirurg niet houdt? Toch is er voor mijn hoofd niets heilzamer dan een rondje om de buurt.

Kop in de wind

Niet zo heel lang geleden – een paar weken om precies te zijn – vond ik het welletjes. Hup! Ophouden met dat gewauwel! Hardlopen zal je! Ik liep, met Renate (dutchrunner app). Renate bleek echter stuk. Haar schema is perfect hoor, maar het ontbreken van muziek…. Dus kocht ik de Evy app. Damn! Evy was maar wat fier op me. Ik ook op mij. Ik twitterde blij: I’m right on track! Kop in de wind. Het voelde goed. Een beetje pijn op de slokdarm en middenrif, maar niets ergs.

Dat was eens…

En nu?

Nu is het hardlopen wéér even on hold… Geen tijd. Moe. Fuck! – een conditie van lik-me-vestje. Ik ga het gewoon weer doen! Ik weet dat het kan. Alleen die drempel…. Zo allergruwelijkst hoog! Hoe kan ik die slechten?


87 views | Geschreven door