Aan het eind van drie maanden keihard trainen wacht de finish en de teleurstelling. Het smalle parcours van We Own The Night verandert door de warmte in een slagveld waar 5.000 vrouwen proberen te overleven. 

de keuze

Ik heb besloten deze kilometers zonder astmamedicatie te overwinnen en ik heb het vertrouwen dat ik genoeg getraind heb om dat ook met deze warmte aan te kunnen. Het zoeken naar tips voor hardlopen met astma leverde een verrassend zoekresultaat op en dat zou de medicatie in de hoek doen belanden: de medicatie staat op de lijst met verboden middelen en de meest recente longfunctietest kon geen verschil van minstens 15% laten zien. Ik voel me in mijn beslissing ook niet gehinderd door het ontbreken van enige kans op prijzengeld en andere formaliteiten. Het is een simpele kwestie van fair play en het kiezen tussen een strikt genomen oneerlijke en misschien iets betere prestatie en een misschien iets mindere maar eerlijke prestatie is een meer dan eenvoudige keuze. Als het verschil wetenschappelijk gezien dan toch zo minimaal is. Het is een keuze die niet iedereen zal begrijpen en dat hoeft ook niet. Het is mijn keuze.

Blog mee

LANGZAME START

Het wachten op de start duurt lang. Startvak 4 wordt langzaam onrustig. Het antwoord op de vraag “willen jullie nog meer muziek?” is dan ook een luid “NEE!”. Het is duidelijk: iedereen wil gewoon van start. Als we om 23.15 uur eindelijk – als laatste groep – van start mogen laten we ons maar even horen terwijl we het Olympisch Stadion verlaten. Ik had geen slechtere startpositie kunnen vinden en ik wacht onrustig op het uit elkaar vallen van de groep. Ik denk aan de woorden van Bolt. Relax. Geniet. Geef alles. Ze dwarrelen als een mantra door mijn hoofd en hoopvol begin ik aan mijn 10 kilometer door Amsterdam.

DSC_0637

Klaar voor de start!

Struikelen

Het duurt niet lang voordat ik over de eerste wandelaars struikel: 500 meter. Het wordt een aanblik die zich de volgende kilometers met regelmaat zal herhalen. Het is duidelijk geen atletiekbaan waar men eerst omkijkt alvorens op de rem te trappen. Aan andere obstakels zoals slecht gemarkeerde pionnen evenmin gebrek en midden in de massa meiden vallen die dingen bijzonder slecht op. Het levert nog een enkele valpartij op volgens Facebook. Vlak voordat we het Vondelpark in gaan wacht de Amsterdamse Patta Running Crew ons op. Geheel in tegenstelling tot een aantal verbaasde passanten begrijpen we elkaar en met deze warmte is elke decibel van deze enthousiaste groep meer dan welkom.

Het Vondelpark

Het parcours is amper breder dan de gang van mijn appartement en met op links een Dixie en op rechts een waterpost wordt het een obstacle run. Ik schat de kans om ook maar een paar kilometer mijn eigen tempo te kunnen lopen inmiddels heel erg klein in. Aan de andere kant komen de koplopers ons tegemoet en het is opnieuw onmogelijk om in te halen en de groep te vinden die mijn tempo loopt. Ik ben inmiddels een aantal kilometer structureel en noodgedwongen op de rem aan het trappen en een snelle rekensom levert slechts een enkele conclusie op: vergeet het maar. Het is te warm om aan het einde voldoende te versnellen om deze kilometers goed te maken. Als daar al ruimte voor komt. Ik baal. Ik duik in elke mogelijke ruimte om nog enigszins comfortabel te kunnen lopen en met elke meter verdwijnt weer een klein beetje hoop.

Andere strategie

Het parcours biedt slechts een enkele keer ruimte om in te halen en heel even vind ik een tempo dat nog een beetje lekker loopt en in de buurt komt van mijn eigen tempo. Het duurt niet meer dan twee kilometer en vergt de nodige vreemde sprongen om de uitvallers – die steeds frequenter opduiken – te ontwijken. Het dringen rondom de waterposten verraadt niks goeds en een aantal hardlopende dames zal de warmte hebben onderschat. Het zijn inderdaad ook de niet de meest ideale omstandigheden en als kilometer 5 in zicht komt wordt het echt zwaar. Het slagveld aan uitvallers en het niet kunnen lopen van mijn eigen tempo beginnen langzaam voelbaar te worden. Ik heb meer dan een paar gekke sprongen moeten maken om plotseling stilstaand verkeer te ontwijken en aangezien het met dit parcours en deze enorme drukte onmogelijk is om een goede tijd neer te zetten, wordt de strategie rond kilometer 5 aangepast. Zonder blessures de finish halen.

De langste kilometer

Kilometer 7 dient zich aan. Het zal de langste kilometer blijken. RunKeeper laat me weten dat we aan de laatste twee kilometer begonnen zijn. Gelukkig. Ik baal meer dan een klein beetje van de slechte organisatie. Starten in waves heeft weinig zin als het aantal deelnemers zo groot is, het parcours zo smal en de waves elkaar zo snel opvolgen. Het parcours dat iets meer dan 24 uur eerder nog plotseling werd aangepast en ineens niet meer over de Magere Brug zou voeren. Langs de kant duikt een volgende zuil op met daarop duidelijk leesbaar 8 km. WTF?! Het aantal kilometers dat RunKeeper onder mijn voeten heeft zien verdwijnen is een stuk meer en ook mijn Nike+ Sportwatch is de 8 km al gepasseerd. Het is meer dan frustrerend dat het aantal kilometers ook al niet klopt. Het enige dat deze avond klopt is mijn hart. A runner’s heart. 

Zwaailichten

Ruw worden mijn gedachten verstoord door zwaailichten. Ambulance. Achter me ergens. Ik kan vanuit mijn ooghoek niks meer zien dan een vaag blauw schijnsel van de zwaailampen. Achterom kijken kan met deze drukte eigenlijk ook niet. Het is een lange sliert van vrouwen die zich tergend langzaam langs het smalle parcours beweegt en het vinden van genoeg ruimte om mijn voeten neer te zetten is elke stap opnieuw een marteling. Als we de volgende kruising naderen krijg ik een politieauto in het vizier en de ambulance dient zich opnieuw aan. Geen idee hoe de situatie is en nu het allemaal toch geen verschil meer maakt.. Ik minder vaart en zet niet eerder aan dan dat ik zeker weet dat ik de kruising zonder problemen over kan steken. Het ontbreekt precies op dat punt aan iemand van de organisatie die enig teken kan geven. Het verbaast me 8 kilometer verder inmiddels niet meer.

Ik heb geen zin meer

Ik heb geen zin meer en van die gedachte schrik ik. Het geeft niks. Ik vind hardlopen nog steeds leuk. Hoe warm het ook is en hoe hard het ook regent. Ik heb de afgelopen maanden hard getraind om een 10 kilometer sub 60 neer te kunnen zetten en ik weet dat ik het kan. Ik weet alleen ook dat het me met deze omstandigheden meer dan onmogelijk is gemaakt en daar baal ik nog het meest van. Nee. Het probleem is ook niet de 70% longinhoud en – functie als gevolg van scoliose en ook het naar de vuilnisbak verbannen van mijn astmamedicatie heeft hier geen debet aan. Nee. Het was niet onmogelijk. Juist daarom baal ik zo ontzettend.

DSC_0847

Finish. Heel even kletsen en samen rekken en strekken.

Finish

Ik voel alles behalve een gevoel van vreugde als de finish aan het einde van deze marteling in zicht komt. Ik zoek in de massa naar het bekende gezicht van Martijn. Ik wil gewoon naar de MacDonalds voor een midnight milkshake en naar huis. Het duurt dan ook een paar seconden voordat ik merk hoe stil het in het Olympisch Stadion is. “Je ziet er nog goed uit.” Ik kan het me niet voorstellen. “Je hebt vast getraind.” verklaart de hardloopster met een glimlach. Al rekkend en strekkend verklaart ze hoe sommigen over de finish zijn gekomen. Simpelweg niet meer in staat om op hun benen te staan. Ik ben alles behalve verbaasd na de 10 kilometer over het slagveld dat men We Own The Night noemt. We kletsen nog wat en rekken en strekken samen onze vermoeide spieren. Het bekende gezicht is inmiddels gevonden. Gelukkig. We kunnen naar huis. Natuurlijk niet voordat mijn longen zich even laten gelden: inspanningsastma. Het waren 10 helse kilometers onder meer dan moeilijke omstandigheden en mijn lichaam heeft zich bewezen. Zonder medicatie. Zonder problemen door het missen van longinhoud en -functie en die halve marathon die voor september op de planning staat: ik ben er niet bang voor.

Fotoreportage voor love-running.nl: Nike - We Own The Night - Amsterdam

Aan de finish wacht de necklace van The Boyscouts.

Check voor meer foto’s ook even onze Facebook Pagina!


120 views | Geschreven door