Ik ben on my way to my first 10K en dat is een onverwachte obstacle run. Het nummer dat me door de moeilijke dagen van mijn jeugd wist te slepen, knalt opnieuw uit mijn speakers.

Gebroken hart

Alle nachten dat ik met dat stomme gebroken hart wakker heb gelegen nemen wraak. Ik ben niet van plan om op te geven en probeer kracht te vinden in het nummer dat me door de moeilijke dagen van mijn jeugd heen wist te slepen.

Blog mee

‘Cuz sometimes you just feel tired. Feel weak. And when you feel weak, you feel like you just wanna give up. But you gotta search within you. Try to find that inner strength and just pull that s**** outta you and get that motivation to not give up and not be a quitter no matter how bad you wanna just fall flat on your face. 

‘Till I collapse en dus train ik nog harder.

A change of mind. Not a change of heart.

Het is de druk om te presteren die van sommige runs een hel maakt. Ik herken mijn oude vijand. Faalangst. Ik word boos. Ik weet nog hoe mijn oude vijand maakte dat ik dusdanig blokkeerde, dat ik soms maar gewoon voor de meest veilige optie koos: opgeven. Het gewoon maar niet doen. Het gewoon maar niet proberen. Als ik het niet probeerde dan kon ik immers ook niet falen. Het klinkt vast niet logisch voor wie nooit faalangst heeft gekend. Ik ben vastbesloten mijn oude vijand opnieuw te overwinnen. Als ik de finish haal dan heb ik mijn oude vijand opnieuw overwonnen. Walter stuurt een artikel over #WeOwnTheNight door. Het vertelt het verhaal achter de ketting, de ketting die aan de finish op me wacht. “Aan de ketting hangen drie bedeltjes: goud, zilver en rosé goud. Of je nu als eerste of als laatste over de finish komt: je bent hoe dan ook een winnaar.” vertelt designer Zelda Beauchampet. Het is waar. A change of mind. Not a change of heart. 

Just run!

Het regent. Geeft niks. Ik trek mijn hardloopschoenen aan. RunKeeper staat – zoals (bijna) altijd – aan. Vandaag heb ik eigenlijk geen zin om veel aandacht te besteden aan het geluid van de vertrouwde stem en mijn average pace en dat werkt. Ik luister naar de muziek en geniet van de verkoelende regendruppels die op mijn huid vallen. Het ritme dat mijn voeten ineens weer zonder moeite vinden. Het ontbreken van de zacht zeurende pijntjes die verraden dat ik niet ontspannen loop. Als de vertrouwde stem dan toch even mijn aandacht weet te vangen, ben ik even verbaasd als aangenaam verrast over mijn average pace. Het verbreken van mijn persoonlijke record is precies wat ik nodig heb. Het vertrouwen dat ik het kan. Stiekem is het alleen maar een mooie bonus. Ik heb elke meter van de afgelopen 6.4 km met met plezier onder mijn voeten zien verdwijnen. Ik begroet de paar – alles behalve vrolijke – gezichten, die mijn weg door de grijze straten passeren met een glimlach. Love running!


75 views | Geschreven door