Ik ben on my way to my first 10K. Het wordt een obstacle run. Niet #WeOwnTheNight. Het is de weg naar mijn eerste 10 kilometer die een obstacle run wordt.

On my way to my first 10k

Ik ben on my way to my first 10K. Ik struikel onderweg over een gebroken hart en Borderline. Het aantal kilometers in RunKeeper verraadt meer dan een drukke week. Het zijn de kilometers die ontbreken. Ik kan het niet. Hardlopen met een gebroken hart. Shit! Ik check mijn mail en vind een e-mail van Nike met de onthulling van de route. Het wordt een obstacle run. Zo heeft Nike het niet bedacht. Ik heb mijn vader een finish selfie beloofd. Ik heb mezelf beloofd om binnen het uur over de finish te komen. Geen belofte van een runner’s high die me echter op dit moment van de bank weet te krijgen. Het staren naar mijn armen helpt vandaag al evenmin. Littekens in wording.

Boekenwurm 1

Scar tissue

Ik ben wel gewend aan de vragende blikken op straat en op de meeste dagen kan ik het best hebben. Vandaag niet. Ik bedenk me dat de nacht straks een mooie deken over de wereld werpt en de aanstaande littekens dan misschien niet zo opvallend zullen zijn. Het helpt niet. Vandaag niet. Ik staar naar de dreigende klok en in plaats van motivatie roept het ding vooral een gevoel van angst op. Straks haal ik het niet.. Ik voel me zo mogelijk nog ellendiger. Het wordt een obstacle run klinkt als een understatement.

Wordt vervolgd…

Shit! Ik moet iets doen. Ik moet van de bank. Ik moet kilometers maken. Ik dacht dat het een uitdaging zou worden. Het wordt een obstacle run. Nee. Niet #WeOwnTheNight. Het is de weg naar mijn eerste 10 kilometer die onverwacht een obstacle run wordt. Wordt vervolgd…

 

 


83 views | Geschreven door