Laat ik beginnen met een bekentenis. Ik heb een missie. Nou ja, een doel eigenlijk. En dat doel heet: marathon. Volgend jaar november wil ik de marathon gaan lopen. New York City zal de plaats van handeling zijn. Als je dan toch een keer een marathon gaat rennen, dan maar in één van de leukste steden ter wereld. Maar een marathon loop je niet zomaar.

Next stop: Singelloop Leiden

Mijn weg naar de marathon begint met een geweldig loopevenement: de Singelloop in Leiden. En dat is echt een Leids feestje. De ene helft van Leiden kijkt, vaak met de nodige drank in de hand, naar de rennende andere helft. Afgelopen vrijdagavond – 11 april om half acht was het weer zo ver. Mijn voorbereiding was dit jaar matig dankzij een knie die telkens pijn doet. In de week voor de Singelloop liep ik vier kilometer. Langer non-stop lopen lukte mij nog niet door eerder genoemde knie.

Blog mee

Non Stop loopplezier!

De vorige twee edities die ik liep, lukte het helaas niet om non-stop te rennen, ondanks dat het wel redelijk snel ging. Voor mijn doen dan hè. De start! Langzaam… heel erg langzaam, nam een lint van ruim 5.200 deelnemers bezit van de singels van Leiden. En eén gedachte bleef maar door mijn hoofd gaan: “niet te snel starten!…. doe rustig aan!”.

Het is druk. Heel erg druk. Niet alleen langs de route, maar ook met lopers. Lopers die allemaal een plekje op de weg willen hebben en die soms midden op de route stoppen met lopen. Kinderen die heen en weer rennen. Best gezellig, maar ik vind het erg moeilijk om zo in een lekker ritme te komen.

De eerste kilometer probeer ik mij vooral op mijn tempo en ademhaling  te concentreren en het voelt beter dan ik gehoopt had. De tweede en derde kilometer gaan, mede dankzij de aanmoedigingen en de soms verrassende muziekkeuze langs de route, best goed.

De stomme knie en de finish

Maar dan… de vierde kilometer… ik begin mijn knie langzaam te voelen. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd “ik loop best lekker, maar die stomme knie gaat alles weer verpesten” en ik bedenk dat ik ondanks die stomme knie deze Singelloop eindelijk eens een keer non-stop wil uitlopen. Langzaam begint de stekende pijn erger te worden. Bij het bordje van de 5 kilometer langs de route juich ik, ondanks de pijn, al stiekem: het non-stop uitlopen gaat mij lukken. Ik versnel zelfs. Hoe eerder over de finish, hoe beter. En ik hou het vol!

Bij het bordje van de 6 kilometer voel ik, naast steeds heftiger protesteerde mijn knie, de finish al. De laatste bocht en dan rechtdoor naar de finish. Het enige waar ik nog aan kan denken is die finish die steeds dichterbij komt. Ik juich! IK…HEB…HET…GEHAALD!!!

En ik strompel enorm tevreden naar huis, op naar de volgende loop!


89 views | Geschreven door