Veel ouders doen elk weekend iets leuks met hun kinderen: Sea Life, het ballenbad, zwemmen, samen op dansles, de Efteling (‘wat moet een kind van 1,5 daar?’ denk ik dan, or is it just me?), de boerderij, nieuw speelgoed halen bij de speelotheek (daar had ik serieus nog niet eens van gehoord).

En wat doe ik? Hopen dat iedereen zo lang mogelijk slaapt

Als mijn dochter wakker wordt, pak ik haar snel uit bed en trek haar in de mijne. Daar liggen we dan heerlijk een tijdje te liggen, met zijn drieën. Vervolgens gaan we in pyama naar beneden. Eitje koken, koffie drinken, ontbijten dus. Let wel: eigenlijk is het al bijna lunchtijd. Voordat wij zijn aangekleed is het al in de middag. Er is nog wat tijd voor boodschappen, kleuren, spelen in de tuin of een rondje lopen. En dat was het dan voor die dag.

Blog mee

Go, go, go

Ik las eens een artikel in Fabulous mama dat veel moeders continue het gevoel hebben iets met hun kinderen te moeten doen. Want o wee als ze zich ook maar een seconde vervelen. Alles wordt werkelijk uit de kast getrokken. Naast het feit dat ik daar eerlijk gezegd te lui voor ben, vraag ik me af: ‘hoe ontdekt het kind dan zijn eigen creativiteit? Die weet zich toch geen raad als er echt een middag niets te doen is?’. Of zal dat allemaal wel meevallen? En hoe gaaf is het juist om een kind een tijd op zichzelf te laten en te zien hoe een simpele stoel ineens fungeert als klimrek of tent?  Steentjes uit en naar de tuin dragen houden ze ook lang vol hoor (kun jij lekker met een magazine van de zon genieten). Zo leert een kind simpele dingen te waarderen. Soms zitten we gewoon zomaar een uur op de lounge, tegen elkaar aan te hangen. Dat zijn voor mij van die geluksmomenten. Wij samen, verder niemand. Daarnaast wil ik dat Julia haar ogen uitkijkt als ik haar voor het eerst meeneem naar de Efteling. Dat ze gek wordt van blijdschap en spanning.

En daar niet rondloopt met een blik van: ‘been there, done that!’

Toch…. toen een vriendin van de week vertelde dat ze met haar dochters wekelijkse dingen onderneemt zoals peuterzwemmen en dansen, ging ik overstag (of voelde ik me stiekem een beetje schuldig?). Gistermorgen lag ik met Julia in het zwembad. Geweldig dat ze het vond. En ik heb ook al gekeken waar ze kan peuterdansen. Deze luie mama komt toch nog van de bank af. Ook ik wil natuurlijk dat mijn dochter later zegt: ‘met mijn mama was het altijd gezellig’. Maar hé, wel met mate. Want vervelen vind ik nog steeds heerlijk en er gewoon bijhoren!

 


0 views | Geschreven door